BLOODLESS IMAGINATIONS

Science and Health: Science is Wealth

2012-02-07T20:43:00.000-08:00

Mahigit isang linggo na nang marinig ko ang balita, at hanggang ngayon ay hindi ko pa rin ma-comprehend ang buong logic ng pag-tanggal ng Science and Health sa mga subjects na aaralin ng mga incoming Grade 1 kids. Naglabas kasi ng direktiba ang Department of Education na tatanggalin nila ang Science para sa mga bagong Grade 1 this SY 2012 at kukunin na lang nila ito pagtuntong ng Grade 3.

Hindi ko hilig noon pa man ang Science dahil hindi siya maka-bata, if you know what I mean. Laking pagsisisi ko naman dahil nang lumaki na ako, saka ko lamang naintindihan ang halaga ng Siyensiya sa takbo ng buhay ng tao, kagaya rin ng Math, English, at Social Studies.

Nang tanungin si DepEd Sec. Armin Luistro, sinabi niya na parte daw ito ng ipatutupad nilang K+12 Curriculum na naglalayong gawing 12 years ang Elementary Education + High School Education combined. Pero sa aking pagkakalam, wala namang nakasaad sa naturang bagong sistema na kailangang i-drop ang science sa listahan ng mga subjects na kukunin ng Grade 1. Ayon din mismo sa DepEd ay paraan nila ito para ma-decongest daw ang kasalukuyang curriculum, bagay na nagbigay ng haka-haka na sila-sila lang ang may pakana nito.

Hindi advisable na ipagdamot ang Agham especially sa mga grade school kids dahil considered major subject ito- meaning, kapag hindi na-hasa ng isang individual ang kanyang talent sa siyensa, magiging bugok siya pag-tuntong ng high school. Hindi ba't ang simpleng Science and Health ay biglang mahahati sa apat pag dating ng HS- General Science, Biology, Chemistry, Physics?

Kung sa palagay nila eh masyado nang madaming subjects ang nakalatag para sa mga murang isipan ng mga musmos, bakit hindi na lang Values Education or GMRC ang tanggalin nila. Oo, kailangan nilang matuto ng kagandahang asal, pero para sa akin, ang values ng isang tao ay mas madaling matutunan sa loob ng tahanan.

Hindi ba, naiinis tayo na lagi na lang hinahagis ng mga baby ang mga dodo nila, tapos pulot naman tayo ng pulot? Huwag. Inoobserbahan lang nila kung ano ang magiging reaksyon natin sa bawat aksyong ginagawa nila. Patunay lamang yan na kahit sa murang edad, nag-dedevelop na agad ang curiosity ng bawat tao. I dont know how, pero curiosity builds character. Sa subject na Science mahuhubog ang pag-iisip ng mga bata towards everything under the sun- huwag nating ipagkait sa kanila ito, utang na loob.

Last Song Syndrome: Coin-Operated Boy

2012-01-23T10:46:00.000-08:00

Nitong umaga lang, bigla akong nagkaroon ng urge na bumili ng sex doll out of frustration. Papaano ba naman- isang linggo nang paulit-ulit na tumutunog sa loob ng kukote ko na parang sirang plaka ang kantang Coin-Operated Boy.

Medyo senseless yung intro, pero just bear with me. Keep reading.

Hindi ko alam kung papaano nag-umpisa itong kahibangan na ito. Ang naaalala ko lang- isang araw, ni-research ko sa Youtube itong kanta ng The Dresden Dolls tapos pinakinggan ko sa background habang nag-babasa ako ng mga articles sa EpicFail.com. After an hour, in-off ko na ang laptop at natulog na for 10hours. Pag-gising ko, bigla kong naalala yung kanta then bang! hindi na nawala sa isip ko.

The Dresden Dolls performing "Coin-Operated Boy" live. This song's been in my head for days.

Kung susuriin, hindi naman catchy yung kanta- maliban lang sa piano intro na habang pinakikinggan mo eh mapapa-sway ang head mo from left to right. Andyan din yung controversial lyrics niya na pinag-de-debatehan ng mga fans kung ano talaga ang secret meaning. Basta ako, ang unang pumasok sa isip ko nang first time kong marinig nang buo ang kantang ito is sex toys. Particularly, dildo.

Let's clarify things first. Wala akong pakialam sa dildo. Lalong wala akong pakialam sa anumang may kaugnayan sa ari ng lalake. Nagkataon lang na chikababes ang sumulat at nag-perform ng kantang ito at tumataas ang pulse rate ko sa mga babaeng tumatayong front man ng grupo.

Tawa ako nang tawa nang maisip ko na tungkol pala sa sex toy ang awitin. One time nga, sinubukan kong i-revised ang ibang lyrics. The lines na may pronouns na "he","him" at "his", pinalitan ko ng mga pambabae. Pati yung mga words na "boy", ginawa kong "girl"- and then, myself surprised me! Naging fuck doll na ang subject ng kanta.

So, eto na nga ako- madalas na akong nakatunganga sa isang sulok at kumakanta mag-isa. Para akong high sa magic mushroom na bumubulong sa sarili habang nag-pe-play yung imaginary Ipod ko.

Animo'y mayroong kanta na naka-infinite loop sa ulo ko. Nawawala na ako sa tamang huwisyo. To make things worse, sa bawat bulong nung kanta eh may lumilitaw na mga imahe ng mannequin na walang saplot at detalyadong-detalyado ang details ng mga private parts.

Ang kanta ng The Dresden Dolls na Coin Operated Boy ay parang bulate na patuloy na nag'bu-bungkal pailalim sa utak ko.

Ayokong ituring na laughing matter ang pagkakaroon ng last song syndrome, lalo na sa kalagayan ko na halos linggo na ang inaabot na hindi ako tinatatantanan ng kantang ito. Dahil dito, nawawala na ang concentration ko sa mga dapat sana'y mas productive na activities. Balak ko sanang gumawa ng blog post tungkol sa nagaganap na impeachment case ni Chief Justice Corona kaso habang nanonood ako ng televised proceedings, bigla ko namang naiisip ang mga lines na:

can you extract me from my plastic fantasy
I didn't think so but I'm still convince-able
will you persist even after I bet you
a billion dollars that I'll never love you
will you persist even after I kiss you
goodbye for the last time
will you keep on trying to prove it?

Mamaya bago matulog, mag-yo-yoga practice muna ako. I'll try to clear my mindset, para bukas ma-reset naman ang utak ko at ma-defrag ang imagination ko. Ito ang payo sa akin ng kaibigan kong chicks na psychology student. Hindi ito dapat pumalpak dahil kapag fail ito, mapipilitan talaga akong pumunta ng Tokyo Red Light District sa Japan at mag-shopping ng sex doll- matapos lang tong hinayupak na last song syndrome.

Top 10 WTF Filipinos of 2011

2012-01-04T01:05:00.000-08:00

Goodbye Year 2011. You've been a sick bastard for us Filipinos. Thank you for the early taste of Armageddon. Thank you for ruining a lot of our lives by giving us Pedring, and Quiel. Almost 2000 people are wasted because of Sendong. Noynoy is still president and Willie is still in the air, so thank you for all of these catastrophes.

Anyway, kagaya ni Year 2010, kahit papaano ay naging inspiration ka rin para gumawa ako uli ng list ng mga taeng naging laman ng mga tabloids- hindi lamang dahil sa kasikatan nila, pati na rin sa pagiging bizarro nila.

Last year, I spent my new year countdown writing my first Top 10 WTF Filipinos post, and this year, I have done the same. Ang dapat sana'y pakikisalamuha ko sa mga taong kalye sa labas habang nanunuod ng fireworks display ay sinayang ko sa pagtipa ng list na ito na balak ko na ring gawing year-end panata ko taon-taon.

So again, without further ado, I'll have this privilege to lay down the Top 10 WTF Flipinos of 2011.

14. Ex-Senator Juan Miguel Zubiri

Naging household name na nuon pa man si Pareng Migz nang mapabilang siya sa glamorosong Spice Boys ng mababang kapulungan na siyang naging "mukha" ng anti-cha cha movement nuong panahon ng Administrasyong Estrada. Naging impressive na congress member at senador- lubos na hinahangaan ko si Zubiri bilang siyang author ng The Biofuels Act of 2006 at The Renewable Energy Act of 2008. Grabe lamang akong nanlumo nang itong August ay nag-resign siya dahil sa dayaan sa eleksyon na naganap diumano sa ilalim ni Arroyo. Nakakalungkot na isang magaling na pulitiko ang nawala. Ngayon ay kailangan na lang uli nating magtiyaga sa Bong Revilla, Lito Lapid, at Antonio Trillanes.

13. Baron Geisler

Among my favorite pinoy actresses are Amy Austria and Elizabeth Oropeza. Hindi ko maipaliwanag pero parang may fetish ako sa mga artistang MILF. Kaya laking pag-kainggit ko nang mabalitaan kong muntik na daw makasuhan si Baron Geisler dahil dinakma niya ang dede ni Cherry Pie Picache. High Five!

12. Lolong

Bago ninyo ako bagsakan ng mga negative comments kung bakit ko siya isinama sa listahan ko ng Top 10 WTF Filipinos, hayaan ninyo muna sana akong ipaglaban na si Lolong ay isang Pilipino dahil siya ay ipinanganak sa Pilipinas, lumaki sa Pilipinas, at nahuli sa Pilipinas. Ganundin- naging balita siya sa worldwide media, at malapit na ring mapasama sa Guinness Book of World Records bilang pinakamalaking buwaya na nahuli ng buhay. Dahil sa kanya, naramdaman na naman ng buong mundo ang ating presensya. Dapat natin siyang ipagmalaki tulad ng pagmamalaki natin kina Charice Pempengco at Manny Pacquaio. At dahil sikat siya, dapat din natin siyang ibotong kongresman at hayaan natin siyang makisalamuha sa mga kauri niya sa kongreso.

11. Pasig Barangay Officials

Nakatatak na sa mentality ng mga Pilipino na ang Boracay ay isa sa mga pinaka-sosyal na lugar bakasyunan. Sadly, hindi lahat ng Pilipino ay pwedeng pumunta dun. Hindi dahil sa bawal sa batas pero, unwritten rule na kasi na ang mga dapat pumupunta lang duon ay mga artista, foreigners, company execs, rich guys, at call center slaves. Hindi ako nabibilang sa mga criteria na nabanggit kaya nananatili lamang pangarap sa akin na makatikim ng white sand. Nagbago lamang ang pananaw kong ito nang mabalita noon ang pag-se'seminar kuno ng mga opisyales ng barangay ng Pasig noong late part ng February sa Boracay for three days. Agad lumabas ang patriotic side ko at nagpalista ako sa Comelec. Next barangay elections ay tatakbo akong kapitan ng barangay namin.

10. Jan-Jan

Daldalita, Anna Manalastas, Santino, Chabelita, Budoy. Anong quality meron silang lahat? Tama! Pare-parehas silang walang binatbat sa performance ng one-hit child wonder ng prime time tv na ito. Siya si Jan-Jan, ang batang nabiyayaan ng humigit-kumulang P20,000 na talent fee sa isang gabi lang. X-factor move: sumayaw ng ala-macho dancer with genuine tears sa Willing Willie habang pinagtatawanan ng mga audience.

9. Piolo Pascual

Sabi ng mga news critique ng Pinoy showbiz, ang hiwalayang Piolo-KC daw ang pinaka-mainit na showbiz chika ng taon. Sus, walang sense ilagay si Piolo sa number 1 spot ng list kong ito. Matagal na naming alam na bading si Piolo- way back year 2001 pa, when he appeared in a Sprite commercial alongside Toni Gonzaga. Naalala ninyo ba yun? The commercial was dubbed: "The Sprite Magpakatotoo Ka Game". . . "I LOVE YOU PIOOOOLLLOOOOO! ! !"

8. Atty. Midas Marquez

Tuwang-tuwa ako sa mga government personalities na napapabalitang bading. Lolz!

7. SM Shooting Lovers

Bading1 nabalitaang may ibang syota si Bading2
Bading1 hindi sumuko-gumawa ng personalized shirt at romantic card para kay Bading2
Bading1 nakipag-meet kay Bading2 sa SM Pampanga para ibigay ang gifts, pero may ibang balak
Bading1 ibinigay ang gift pero hindi na-apreciate ni Bading2
Bading1 na-offend, bumunot ng kalibre 22 at binaril si Bading2
Bading1 dala ng pagmamahal, nagpatiwakal din ala-Romeo and Juliet
Bading1 at Bading2 buhay pa pala pero hindi isinugod agad sa ospital
Epal1 at Pulis1 at Pulis2, dinadaan-daanan lang ang mga victims
Bading1 at Bading2 inabot pa ng siyam-siyam bago naisugod sa pagamutan
Bading1 at Bading2 namatay din pagkaraan ng ilang oras
Sekyu1 hindi pa rin alam ang tamang pag-che'check ng bags for deadly weapons
Zhurutang hindi na pumasok uli sa SM

6. Mideo Cruz

Sabi sa akin ng kaibigan ko, "Pare, ganito- tingnan mo yung mga likha ni Mideo Cruz, tapos ipikit mo ang mga mata mo. Then, after sometime mai-isip mo ang tunay na nais ipahiwatig ng mga nakita mong art. Sinusubok nito ang iyong pananampalataya. Ang tunay mong pananaw as a religious being. Tatanungin ka ng iyong sarili- ano ba ang sinasamba mo, si Hesus o itong rebultong representation lamang niya na gawa lamang sa putik at hindi rin naman kasiguruhan kung ito nga ang itsura niya. Maiintindihan mo na- ang mga sinasabi ng iba na karimarimarim na gawa, ay salamin din pala ng mga tunay nating sarili. Sa umpisa, maiisip natin na ang Jesus Christ na may tengang daga, at ang Kristong may burat ay katarantaduhan. Pero kung bubuksan lamang natin ang ating pag-iisip ay maliliwanagan tayo sa nais iparating ng maylikhang si Mideo na tayo mismong mga taga-sunod ng Simabahang Katoliko ang siyang tarantado- dahil ipinagpalit natin Siya (turo sa taas) sa isang estatwa".

Sinunod ko ang ipinayo ng aking kaibigan at tiningnan ko rin ang pamosong Jesus Christ na may tengang daga. Ipinikit ko ang aking mga mata at sinubukang palawakin ang aking isipan. Ang unang pumasok sa isip ko ay si Rosanna Roces. Fail.

5. Ramona Revilla

Una sa lahat, wala talaga akong pakialam in the first place sa balitang pagpatay kay Ramgen Revilla. Actually, majority naman ata ng mga Pilipino hindi binigyang pansin yung naganap na murder which involves Bong Revilla's illegitimate kins. Napukaw lang talaga ang atensyon ni Zhurutang nang lumitaw ang pangalang "Ramona Revilla". Kilala ng marami si Ramona Revilla noong kasagsagan ng mga sexy movies ng dekada nobenta. Naalala ko pa nga yung mga nilabasan niyang films entitled "Ako Lang sa Langit" at "Tuloy, Bukas ang Pinto". Erotic pakinggan na isang sexy star ang sangkot sa pagpatay, kaso wrong info pala ang nasagap ko.

Ibang Ramona pala ang pumatay kay Ramgen at kasalukuyan itong nagtatago sa Turkey, na binabantayan ng asawa niyang naghamon na papatayin daw ang sinumang subukang arestuhin ang hitad.

4. Congresswoman Gloria Macapagal-Arroyo

Sa fifteen na naging presidente ng Republic of the Philippines, pumapangalawa si Gng. Arroyo sa maituturing na naging pinaka-makapangyarihang presidente ng bansa (sumunod kay Ferdinand Marcos). Ito rin ang dahilan kaya siya ang isa sa mga personal favorites ko. Oo, naging corrupt si Mrs. Arroyo, pero sino ba ang hindi? Nakita ni Ginang Arroyo ang "potensyal" at hindi niya ito basta na lang pinabayaang mabulok, bagkus ginamit niya ito- sa trabaho bilang presidente at sa pansariling pakinabangan. Naging matalino lang siya- isa sa mga katangiang lubos kong nagustuhan sa kanya.

Hanggang ngayon, kahit si Noynoy na ang namumuno ay ramdam pa rin natin ang kanyang dominasyon. Nakatulong ng malaki dito ang pag-tanim niya ng binhi sa Supreme Court at Office of the Ombudsman. Ganundin ang sandamakdmak na alipores sa House of the Representatives at Armed Forces of the Philippines.

Sa desperadong galaw ng Noynoy Administration, nagawa nilang kasuhan si Gloria. Nakakulong na nga siya ngayon- pero darating ang panahon, makakalaya din siya at ma'a-abswelto. Hindi applicable ang kasabihang "The truth will set you free" sa kanya. Hindi na niya kailangan ng "truth", dahil siya mismo ang magpapalaya sa sarili niya. Matalino siya at makapangyarihan. She still has some aces hidden under her sleeves.

3. These Three DPWH Shits

Saludo ako sa mga government officials na magaling "trumabaho". Lalo na sa tatlong ito. Good job, mga Sir!

2. PUP President Dr. Dante Guevarra

Buwan ng Marso, sinalanta ng tsunami ang bansang Japan, dahilan para magkaroon ng malawakang pagkasira ng mga establishments duon lalo na ang mga nuclear plants nila. Nabahala ang mga Hapon. Labis na kinatakutan ang mga radioactive particles na nag-leak mula sa mga planta. Ganunpaman, hindi sila nagkagulo dahil kilala ang mga Japanese sa pagiging handa sa mga horryfying scenarios gaya ng nangyari. Naagapan nila ang paglala ng sitwasyon at agad nilang na-solusyunan by implementing a "cold shutdown" ng kanilang mga nuclear reactors.

Kabaliktaran tayong mga Pilipino.

Nataranta tayo sa isang simpleng text hoax na kumalat na- nasa himpapawid na daw natin ang mga radioactive stuffs na nagmula pa sa bansang 1879 miles ang layo sa atin. Naubos ang supply ng Betadine sa tindahan...

...At nag-declare ng NO CLASSES sa PUP, courtesy of Dr. Guevarra.

1. Christopher Lao

Okay, bago ko i-reveal ang nasa top spot ng list for this year. I just want to inform you that informations included in here are compiled without any serious criteria followed whatsoever.

Sana na-informed ko kayo ng maayos dahil ang nasa top spot ko sa taong ito ay hindi na-informed ng mga taga-MMDA, ganundin ng mga tambay na lugod na tumulong sa kanya pero sa bandang huli ay sinisi din niya.

Mr. Christopher Lao, for the sake of fairness, huwag na nating pag-usapan ang WTF moment mo na pag-sugod sa baha na naging dahilan ng paglutang ng kotse mo na nagdulot ng comedic effect para sa sambayanang Pilipino. Huwag na nating pag-usapan na naligo sa bahang hindi lang kasuklam-suklam ang amoy, kundi maginaw din- kaya kitang kita sa tv ang pagtigas ng iyong utong. Bagkus, pag-usapan na lang natin ang mga bagay na sana'y nakatanggal, o kung hindi man ay nakapag-pa'bawas ng iyong kahihiyan.

a. madaming tambay dun. Kung pinairal mo lang sana ang proactivity mo, magtatanong ka muna kung malalim ba o mababaw ang baha.

b. ang pag-bibigay ng pasasalamat sa tumulong ay isang aral na itinuro sa atin ng mga matatanda. Kung naibigay mo sana ito ng tama sa mga taong nagtulak ng kotse mo, sana'y nakuha mo pa ang aming sympathy.

c. may karapatan kang hingiin sa nag-interview sa iyo na takpan ng black ang mukha mo para hindi makita ng madla ang kahihiyang nangyari sa iyo at maingatan ang iyong privacy. Or mas maganda, sana hindi ka na lang nag-painterview.

d. May commercial ka na pala. OK. You suck!

And there you have- the most tae personalities who roamed the islands of the Philippines for the past year. As usual, higit sa sampung tao na naman ang napasama. Dont worry, next year, sisiguraduhin ko na talaga na eksaktong sampu lang ang i'i-include ko.

Pahabol sulat:

Isasama ko sana si Mayor Sarah Duterte kaso ...

Pare-parehas Lang Tayong Salot sa Lipunan

2011-12-11T22:02:00.000-08:00

Alas-dos pa lang ng madaling araw. Kasalukuyan akong nandito ngayon sa gilid ng Maharlika Highway, katabi ang trak kong isang taon ko nang minamaneho. Isang taon ko na ring ugali ito na mag-stop over dito sa highway at tumambay tuwing ganitong kalaliman ng gabi. Hawak ang stick ng Marlboro sa aking mga daliri, iniisip ko kung paano maibibigay ang 500pesos na hinihingi ng bunso ko- na pang'ambag daw sa nalalapit nilang Christmas party. Kakabayad ko lang ng Meralco bill nuong nakaraang araw kaya wala na naman akong extrang cash na madudukot sa wallet kong mukha lang makapal dahil sa sandamakmak na discount cards. Sa tulong ng hithit sa yosi, kahit papaano ay naiibsan ang problema ko bilang isang hamak na driver na pilit pinagkakasya ang below-minimum na sweldo sa pang-araw araw na mga gastusin ng isang pamilyang may pitong supling.

Pinagmamasdan ko ang mga humahagibis na trak sa aking harapan. Ramdam ko ang pasadya nilang buga ng usok sa pagmumukha ko. Pansin ko rin ang titig sa mga mata nila sa tuwing dudura sila sa harap ko. Sanay na naman ako na kinaiinisan ng ibang driver. Humigit-kumulang sa limang beses na rin akong may nakaaway dahil sa naka-tambay kong trak sa gilid ng highway. Nakakaabala daw ako dahil imbes na mapapabilis sila sa biyahe ay napipilitan silang mag-menor kapag dumadadaan sila dito sa tapat ko. Dis-oras ng gabi pero animo'y may artistang pinagkakaguluhan ang mga kalalakihan sa parteng ito ng boundary ng Laguna at Batangas, dahilan para magdulot ng kaunting aberya sa mga dumadaang sasakyan. Maya't-maya kasi ay may mga tumatawid na mga tao. Malayo pa lang ako, may mangilan-ngilan na ring mga lalake ang nag-aabang sa pagdating ko, at kapag nakahinto na ako, halos kuyugin kami sampu ng mga kasamahan kong pahinante. Isang beses sa isang linggo lang ako kung dumaan sa Maharlika Highway kaya parang mga lolang fans ni Willie Revillame na hindi magkamayaw sa tuwa kung kami'y salubungin ng mga taga-rito.

Sana artista din akong kagaya ni Papi Will. Ang sarap siguro sa pakiramdam na sasalubungin ka ng mga tao, pupunasan ng pawis, at hihingian ng autograph.

Pero hindi autograph ang inihahandog ko, kundi gasolina. Sa bawat huwebes na napapadayo ako dito, pinagkakaguluhan ako dahil sa alok kong pa-ihe. Ito ang sideline ko na lagi kong ginagawa. Noong bago pa lang akong driver, nagdalawang isip ako na patulan ang raket na ito- sa takot na matanggal ako sa trabaho o di kaya'y mahuli ng mga parak. Dahil sa kakarampot na kita, at sa sulsol na rin ng mga loko kong pahinante, pinatos ko ang ilegal na aktibidad. Bago ko i-deliver ang karga kong mga krudo sa mga probinsya ng Bicol, titigil muna ako sa madilim na parte ng Laguna para dumiskarte. Binabawasan ko ng karga ang trak ng Shell na dala ko at binebenta sa mga nagtitinda ng smuggled na gasolina. Kapalit ng halagang 35 piso kada litro, daig ko pa ang isang negosyante na maraming suki. Mula sa munting raket na ito ay nagagawa kong kumita ng extra nang hanggang 3 libo sa isang gabi. Ang perang kinita namin ay siya namang pinaghahatian namin ng dalawa ko pang pahinante.

Ang mga naibenta kong krudo ay inilalako naman ng mga customer ko sa kanilang mga parokyano. Kung mapapadaan kayo dyan sa parteng Sto. Tomas, Batangas at may mapapansin kayong mga nagtitinda ng gasolina o diesel na nakalagay sa mga galon o bote ng Pepsi sa bangketa, malamang ay sa akin din galing ang mga yan. Sabi ng mga bumibili sa akin, mga jeep at tricyle driver daw ang karaniwan nilang mamimili. Malaking tipid nga naman kung mula sa pa-ihe ang bibilhin nila. Kumpara sa 49pesos kada litro ng krudo sa lehitimong gasolinahan, wari ko'y nabebenta ang mga produktong ito ng 42pesos lang.

May kumalat noong tsismis na hinahaluan daw ng ihi ng tao ang mga binebenta sa mga bangketa kaya ito tinawag na "paihe". Nakakasira daw ito ng makina kaya hindi dapat tangkilikin. Hindi ko mabibigyan ng linaw ang tsismis na ito. Basta ako, kumikita ako nang walang inilalabas na puhunan. Wala na akong pakialam kung may ibang halo yang inilalalagay ninyo sa sasakyan ninyo. Binili ninyo yan, hindi ko na problema yan.

Patapos na ang ika-tatlong stick ko ng yosi. Patapos na rin ang mga pahinante ko sa pag-re'refill ng mga galon. Patapos na rin ang munting kaba ko bilang look-out ng grupo. Taga-abang ako kung sakali mang may papalapit na pulis-mobil. Mahirap kapag nagkahulihan. Ang munting kita namin, minsan ay pinapakyaw pa ng mga anacondang naka-uniporme. Nuong baguhan pa lang ako at una akong nahuli, halos mapa-tae ako sa salawal. Nakaluhod na nagmakaawa ako sa mamang malaki ang tiyan na wag akong arestuhin. Mangiyak-ngiyak na ako nuon nang mapansin kong pinagtatawanan lang ako ng pahinante ko. Nag-mala Hesu Kristo ang mamang butete na inakay ako patayo at sabihing wag akong mag-alala. Siya namang lapit ng isang pahinante ko at suksok ng isang libo sa bulsa ng pantalon ni Manong. Oo, siya ang messiah naming mga pa-ihe boys pero siya rin ang diablong walang matinong ginawa kundi ang kainan kami ng laman sa tuwing raraket kami. Inagahan ko ng kaunti ang tambay dito sa kalsada. Bonus naman dahil walang pulis na mangongotong sa amin ngayon. Yung ibang trak na kagaya kong nagpapa-ihe ang mamalasin mamaya dahil maaabutan sila ng oras ng pag-kakape ng presinto sais.

Sabi ng mga nakakakilala sa akin, wala din akong pinagkaiba kay manong policeman. Mandarambong din akong maituturing sa pagnanakaw na ginagawa ko sa aking kumpanyang pinaglilingkuran. Masisisi ba nila ako? Kung siguro, sapat ang sahod na inaaabot nila sa akin tuwing kinsenas-katapusan, hindi ko magagawa ito. Kung sana lang, hinuhulugan nila ang SSS ko buwan-buwan, o kaya'y iniangat nila ako sa pagiging contractual employee, hindi ko sila gagawan ng katarantaduhan. Kung sana'y binibigay nila ang dapat ay overtime pay ko sa labing tatlong oras na pagmamaneho sa isang biyahe, disin sana'y wala akong sama ng loob. Gusto ko sana silang kausapin para humingi ng raise pero wala silang paki sa mga maliliit na tao. Mukhang abala lagi ang mga corporate bigwigs ng Shell duon sa mga opisina nila habang kina-kangkang ang mga secretary sa mga magagarang sofa.

Hindi marangal ang trabaho ko. Aminado ako na nahihiya din ako sa mga pinag-gagagawa ko. Sampal sa pagka-lalaki ko na matawag akong "dorobo". Darating ang panahon, may mga taga Imbestigador at Tutok Tulfo na sasawsaw at huhuli sa amin at ipapakita ang mukha ko sa TV. Habang hindi pa dumadating ang panahon na yon, patuloy lang ako sa pagbebenta ng puslit na gasolina. Wala na akong pakialam sa karangalan na sinasabi nila. Hindi ko maibabayad ang karangalan sa 500pesos na hinihingi ng bunso ko. Hindi ko rin maisasaksak yang karangalan na yan sa lalamunan ni Mr. Meralco lineman. Pera ang mahalaga sa akin sa mga oras na ito, at ang pa-ihe ay isang paraan para madali akong magka-pera. Parte ito ng hanap-buhay ko. Wala akong ina-agrabyadong tao maliban sa kumpanyang ako din ang ina-agrabyado.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Nag-text ang anak ko sa High School. Padalhan ko daw siya sa Leyte ng imported na t-shirt from Singapore. Nagbakasakali akong manalo ng shirt kaya ko sinulat ang post na ito para ilahok sa The Gasoline Dude’s Blogversary Writing Contest.

Pheromones on the Highest Level

2011-12-09T21:33:00.000-08:00

ABSTRACT

Dala ng pagkabagot at pagkaburyong sa trabaho ay naitanong ko sa aking sarili: - "Totoo ba na ang pawis na nagmumula sa bayag ng lalake ay may mataas na concentration ng pheromones? Ngunit bago ako tumuloy, hayaan niyo muna akong ipakilala kung ano itong phermomones na aking tinutukoy. Ayon sa urban dictionary.com: Pheromones - "A chemical substance which causes a sexual response in others of the same species. Human pheromones are well known, and cause sexual attraction in women or men." Nuong maliit pa lamang ako, natutunan ko sa school na ang pheromones ay pang-hayop lamang. Nang ako'y lumaki, napagtanto na tayong mga tao ay likas na mayroon din pala nito.

PROBLEM

Totoo ba na ang pawis na nagmumula sa bayag ng lalake ay may mataas na concentration ng pheromones?

PURPOSE OF THE EXPERIMENT

To ease the pain of every man on hooking up on a woman. Isipin ninyo na lang kung maging matagumpay ang experiment na ito, magtatayo ang gobyerno ng kumpanya na magma-manufacture ng pabangong hahaluan ng pawis ng bayag. Ang perfume na ito ay gagamitin para madaling makaakit ng babae. Maraming itatayong kumpanya, maraming trabaho. Maraming trabaho means gaganda ang ekonomiya.

BACKGROUND RESEARCH

Futher research over the internet gave me the idea na maliban sa leeg at kilikili na may mataas na concentration ng pheromones sa tao, may posibilidad din daw na mayroon nito sa bayag. Hindi lang masabi ng science and health kung gaano ito kabagsik. Hayaan ninyong ialay ko sa inyo ang munting eksperimento that i have conducted this morning.

HYPOTHESIS

Sa aking pakiramdam, merong taglay na pheromones ang pawis na dulot ng nag-iinit na itlog or, sa mala-siyensyang termino- our balls secrete pheromones as much as we secrete our man juice. Naisip ko ito dahil bukod sa ang bayag ay pawisin, dito rin nabubuo ang ating semilya, isang mahalagang sangkap sa larangan ng sex.

MATERIALS

1. Tissue paper na itinupi ng makatatlong ulit. Para makatipid sa pagta-type ay tatawagin natin itong Ladymagnet

2. Brip na medyo masikip

ACTUAL EXPERIMENT

After na mag-shower ako kaninang umaga para pumasok sa trabaho, siniguro ko na tuyong-tuyo ang aking katawan. Hindi ako naglagay ng deodorant gaya ng nakagawian ko. Maari kasing makaapekto ang deodeorant sa eksperimento. Inihanda ko na ang Ladymagnet. Nagsuot ako ng brip na masikip. Sinigurado kong masikp ito para hindi mawala sa ayos si ladymagnet. Isinuksok ko ang ladymagnet sa ilalim ng aking itlog. Inayos ko ang brip ko na hindi malalaglag o malilihis ang ladymagnet sa ilalim ng bayag ko. Siniguro ko rin na lahat ng pawis ng itlog ay maa-absorb lahat ng ladymagnet. Nagbihis na ako't nagsimula nang bumiyahe papasok ng trabaho.

Mainit ang biyahe. Kumukunsumo ako ng 1 hour sa jeep, 30 minutes sa LRT, at 15 minutes na lakaran. Dagdag pa ang init ng panahon, nakarating ako sa trabaho ko na ramdam ko na si ladymagnet ay soaking wet. Pasado alas-9 ng umaga, nasa trabaho na ako. Bago ako magsimulang magtrabaho ay tumungo muna ako sa banyo. Nag-ayos ako ng sarili- hilamos, suklay ng buhok at mumog. Finale, dinukot ko ang ladymagnet sa loob ng aking brip. Hindi nga ako nagkamali- puno ito ng pawis ng itlog. May mga munting pubic hairs pang sumama. Hindi ko na sinubukang amuyin kung ano ang amoy nito. Piniga ko lang ito at idinampi sa aking leeg. Tama po ang nabasa niyo- ginawa kong mini perfume ang katas ng ladymagnet. 3 dampi sa kanang leeg at 3 dampi sa kaliwang leeg. Hindi ko na ibinalik ang ladymagnet sa loob ng aking brip, bagkus, itinapon ko na ito.

OBSERVATION AND ANALYZATION

Nagsimula ako ng trabaho na taglay ang aroma ng ladymagnet sa aking leeg. Parang normal lang ang unang kalahating minuto ng eksperimento. Malamang ay dahil sa wala pang gaanong girls sa paligid. Another 30 minutes, napatunayan ko na ang resulta. Isang grupo ng babae ang aking customers, mga estudyante. Nakatatamad i-elaborate kung ano ang aking trabaho pero masasabi ko na mas naging malapit ang mga customers kong babae kesa nuon. Normally, 2 minutes lang ang itinatagal ng isang kliyente dahil may mga pasok sila sa school. May summer classes sa school na malapit sa amin at yung iba tri-semestral pa. Napansin ko na mas naging matagal ang itinatagal nila sa akin. Nakikipagkwentuhan na sila ngayon. Kung dati, pagkatapos ng transaksyon ay umaalis na sila, ngayo'y nag'te-thank you na sila't nag-baba-bye. Amazing! May isa pang babae akong napansin na tumitig sa akin ng lampas ang tagal sa "normal". Ang layo niya sa akin kung titingnan ay mga 1 dipa. Nakipagtitigan din ako sa kanya habang hinihintay matapos ang transaksyon namin. Maniwala kayo sa hindi at lumapit siya sa akin at sa tabi ko siya naghintay.

Maging sa kapwa ko empleyado ay sinubukan ko ito. May isang co-employee akong lalake na nagsabing mabaho daw ako- na ikinatawa ko naman. Isang lady co-employee naman ang nahuli ko ring nakatitig sa akin. Ito pa: kumikiwal-kiwal ang legs niya. isang kakilala din ang sinubukan ko pero mas mataas na level. Kinausap ko siya ukol sa isang bagay sa trabaho. Sinigurado kong mas malapit ang distansya ko sa kanya. Habang naguusap kami ay inihaplos ko ang kamay ko sa braso niya. Nakakagulat dahil hindi niya inalis ang kamay ko sa kanya. Bagkus nakangiti lang siya't nakikinig. Normally, kapag ginagawa ko sa kanya yun, hinahampas ako nun. tipong naaalibadbaran ba.

Tanghalian, around 12:30pm, sinubukan kong iaplay ang experiment sa labas. Lumapit ako sa tindera ng karinderya at sinubukan kong landiin siya sa pamamagitan ng pakikipagkwentuhan habang ipinupungay ko ang mata ko. Wala siyang reaksyon. Sa aking palagay, wala na ang epekto ni ladymagnet or dahil sa halo halo na ang amoy ng mga ulam sa karinderya.

CONCLUSION

I therefore conclude that meroong taglay na pheromones ang pawis na nagmumula sa ating itlog. Hindi ko lang masabi kung gaano ito katindi. Hindi ko rin masasabi kung gaano katagal ang bisa nito at kung gaano kalayo ang kanyang AOE (area of effect). Maaari kasing naging overconfident lang ako sa pakikisalamuha sa mga kababaihan dahil alam ko (psychologically) na may taglay akong "pang-akit" na nakapalibot sa aking leeg. May malaking epekto din ang mga sumusunod sa pagsukat ng bisa ng pawising itlog:

1. amount ng idinamping katas ng ladymagnet sa leeg

2. lugar na pinagdampian nito

3. amoy ng paligid

4. klima sa isang specific na lugar

Hindi ko masasabing success ang experiment na ito, hindi ko rin masasabing failure. May mga katanungan ang hindi nasagot. Marahil sa kakulangan ng sapat na atensyon sa pagsasasagawa ng experiment. Hindi ko na binabalak gawin uli ito dahil nakaka-alibadbad maglakad ng may tissue sa loob ng brip. Ganunpaman, may laya kayo para gampanan ang naiwan kong task. Maaari rin ninyong subukang maglagay ng tinuping tissue sa brip at ipunas ito sa leeg. Malay natin, kayo din ang makasasagot sa mga tanong na naiwan ko. Isipin niyo na lang, ang pawis ng itlog niyo ang maaaring makasagip sa palubog na Ekonomiya ng Pilipinas.

-----------------------------------------------------------------------------

(Ang scientific study na ito ay una kong nai-lathala para sa ikauunlad ng pag-aaral ng medisina at ekonomiya nuon pang April 21, 2010. Ipinost ko lang uli para sa pakontes ni Ginoong gillboard.)

Nobody Knows Harry Potter

2011-11-17T12:34:00.000-08:00

Last night when I got bored, I sat on the floor and tried to search for something nice to look at on my 32-inch giant TV. I was hoping to catch another boob-enlarging commercial on that TV shopping channel but it seems that they had already moved it to a later time slot. Those commercials don't take a break in serving excitements to my loins. Anyway, I was flipping through channels for more stuffs when all of a sudden, this wicked movie popped out of the screen. I know already that this movie is fantasy-themed because it showed a bunch of grotesque-looking goblins and dwarfs, and an old smart-looking witch. But what pushed me to finished the movie was the fact that it has one of the most awesome main characters I had seen in my 20+ years of god-forsaken life watching movies.

He was a young lad- but no ordinary lad. He was sucked in the magical realm to put a halt to a malevolent jerk who plans on conquering the human world. With no proper training to take-on forces from the dark side of magic, he pursued this mission with nothing but a little encouragement from his witch friend, who only said "it's up to you now, kid". But just like any known hero in the movie universe who possessed supreme confidence, he showered a bunch of free, hot and steaming villain ass whooping.

Harry Potter. The name is still embedded on my memory bank as the kid who courageously stood up to aid a young girl kidnapped by a troll. He just showed every single one of us lowlifes that people that go by the name "Harry Potter" don't need muscular biceps and kick-ass catch phrases to be the ultimate bad-ass. He only needed a magical sphere, and his name- because this name is what gives him his nearly-divine persona.

Harry Potter is the guy that middle-fingered every J.K. Rowling fans of today. Harry Potter was born Harry Potter Jr, to Harry Potter Sr. and Anne Potter, and sister to Wendy Anne Potter (who he rescued from the creepy troll). This guy is the first Harry Potter to be worshiped by movie fanatics around the world- long before the first Rowling Harry Potter movie/book was released.

I watched in awe as this guy beat some hideous creatures in Troll. It was a 1986 movie, and even though it flopped in some cinemas back then, it is considered a cult classic for some movie lovers like me. Yes, this movie sucks in many ways compared to your more well-known Harry Potter set of films. But in case of a main character comparison, I'll say- Harry Potter Jr. can easily put a boot to wimpy Harry Potter's ass.

(The creepiest, and one of the most memorable scenes in Troll)

In less than a year, this two Harry Potters will surely collide. People from the original Troll movie (yes, they already made Troll 2 and Troll 3 a decade ago- but no Harry Potter there), are on their way for a remake; and Warner Bros, the owner of the Harry Potter franchise has already made legal actions for that. Whether they succeed in putting a halt to this upcoming new Troll movie or not, I just want to say that it was JK Rowling who just sucked hatred the most.

Harry Potter Jr. FTW!

The Anime Era: Then and Now

2011-10-21T21:26:00.000-07:00

Being a teenager during the 90's-2000 era, I am proud to say that it was a marvelous ride. Those times were good times. People with the same age as I am will never forget those days. Isang dahilan nito is, sa panahon ko nauso ang anime. Hindi ko ikinakahiya na noong high school ako, puro anime stuffs ang topic namin ng mga naging syota ko kapag nag-de'date kami sa mall. Memorize ko ang mga OSTs ng ibat-ibang animated shows noon from Neon Genesis Evangelion to Fushigi Yuugi. Nagawa ko ring makipag-away dahil sa simpleng argumento kung lolo ba ni Mojacko si Doraemon o hindi. Funny to admit it, part din ang anime sa pagka-mulat ko about the "birds and the bees". Ang saya ng noon. I will see to it na i'se-share ko ito sa mga magiging anak ko balang araw. Pakiramdam ko kasi, on the near future, hindi na mauuso ang mga ganitong klase ng educational shows.

90's was the best. Contradict me if you want pero, mas maganda ang mga anime shows noon kaysa sa mga naglalabasan ngayon. I prefer to watch re-runs of Slam Dunk and Detective Conan over today's Naruto. Hindi ko trip ang mga bago ngayon. Walang substance ang storyline ng karamihan, at cheesy pa ang scripts. They also see to it na Rated G lahat ng inilalalabas sa TV, dahil sa bagong patakaran ng taeng MTRCB.

It was GMA7 who made the biggest amount of cash back then. Parangalan ninyo ang nakapag-device ng marketing strategy na ilagay sa primetime slot ang kanilang mga anime shows. Lupin III, Hell Teacher Nube, at Ghost Fighter ang pumanis sa mga telenovelas nuon ng ABS-CBN.

Isa naman ang Hero TV na nag-aambisyon na abutin ang greatness na tinamo ng GMA7 noon by airing new anime titles pero, sad to say, they failed. Unang una, panahon ngayon ng Korean pop culture- kids prefer to watch dancing meterosexuals. Second, ang mga tunay na anime addicts na naging dahilan ng paglobo ng income ng GMA7 noon is, either nagsipag-mature'an na, or nanatiling old school- meaning naniniwala sila na today's anime generation sucks.

In fairness sa Hero Channel, hindi lang naman sila ang nagku-kupal sa pag-acquire ng mga viewers. Nag-survey ako sa mga dating kakilala at sinabi nila na kung walang-wala na talaga ay pinipilit nilang tanggapin ang "trying hard" na pinoy dubbing style ng Hero TV kaysa naman manood ng Cartoon Network.

Isang beses, habang nag-susurf ako sa 32inch, Gold-Plan Sky Cable, digibox-ready TV namin, hindi ko inaasahan na makikita ko sa Cartoon Network ang mukha ni Pikachu. Una, medyo nangiti ako dahil I was into Pokemon. Then, maya-maya na'confuse ako dahil may nasilayan akong kakaibang Pokemon species na hindi ako familiar. I went on finishing the show for investigation. And after about 15 minutes, Zhurutang was pissed. WTF was that? Anong nangyari sa Pokemon? It became a sell-out. Pumanget na ang storyline ng Pokemon. Naging "baby friendly" na sila. Lumiit na ang boobs ni Jessie.

Sayang. They were one of the greatest. Malawak na ang franchise nila. Hindi na nila kailangan pang pumirma ng deal sa Cartoon Network. Hayaan na lang nila sa Power Rangers franchise yun (Side note: Saban destroyed Sentai). Kapag sinabi mong anime, ang una mong iisipin is the old GMA7, or kung medyo gurang ka na, IBC13 at Channel 5. Ito ang mga tunay na nag-pioneer ng anime culture sa Pilipinas. Kung rich ka, Animax or AXN. But Cartoon Network? Mahabagin, patawarin! Cartoon Network is to Powerpuff Girls as to old school GMA7 is to Gundam Wing.

Sabi recently sa TV, no.1 na daw ang GMA7 sa ratings. K, meron kayong Marian Rivera eh. Pero nais kong ipayo na pwedeng dumoble ang viewing audience ninyo kung ililipat ninyo ang mga anime re-runs niyo from morning to primetime. Ilagay ninyo sa afternoon slot ang mga kupal ninyong palabas, tutal ang mga nanonood naman nyan ay mga walang trabaho. Kaming mga productive citizens, sa gabi lang kami nakakapanood ng TV. Mas kelangan namin ng anime pantangal stress. Ibalik ninyo rin yung mga animes na sumikat dati. Kahit replays lang yan, lalong bebenta sila today dahil maituturing na silang classics.

Ilan lamang ito sa mga animes na kayang humakot ng income (get your pen and paper ready, available pa sa Japan ang rights to air ng mga ito):

1. Trigun

2. Gundam Wing (Endless Waltz)

3. The Vision of Escaflowne

4. Saber Marionette J

5. Tenchi Muyo

Si Jose Rizal na rin ang nagsabi na, ang kabataan ang pag-asa ng bayan. May mga bagong generations na tayong umuusbong. Ayaw kong makita sila na nag-papakulay ng buhok then sasayaw sa saliw ng kantang hindi ko naman maintindihan ang ibig sabihin. Mas matutuwa pa ako kung makakakita ako ng mga bata sa kalsada na na naka'hair gel ala-Gokou, tapos sisigawan ako ng "GUNGGONG", Akagi style.

We are Anime!

10 Alternative Stuffs to Donate to Storm-Inflicted Filipinos

2011-10-09T00:20:00.000-07:00

Nitong mga nagdaaang linggo, magkakasunod na bagyo ang nanalasa sa ibat-ibang bahagi ng Pilipinas. Typhoon Pedring, Quiel, at eto pang Typhoon Ramon in the making. Hindi man ramdam ng mga taga-Metro Manila ay grabe naman ang crisis na idinulot nito sa mga probinsya sa hilaga, particularly sa Bulacan, Pampanga, Tarlac, at Isabela.

Kalunos-lunos ang inabot ng mga kababayan nating Filipinos. Makakaramdam ka ng awa sa tuwing bubuksan mo ang iyong HD Satellite Television Set dahil kada lipat mo sa news ay pictures ng mga taong nagugutom, close-ups ng mga paa na infected ng tinea padis, at mga kabaong ang mapapanood natin.

Sa kasamaang palad, meron pa ring mga brothers na hanggang ngayon ay nasa crisis state pa rin. Sila yung mga taong nakatira sa mga flood-prone areas tsaka yung mga naka-tira malapit sa mga dam at river systems.

Ramdam ko na gustong-gusto mo ring mag-alay ng tulong sa ating mga nasalantang kababayan pero hindi mo alam ang ibibigay. Maari kang magpunta sa ibat-ibang NGOs na nag-aasikaso ng mga tulong like GMA Kapuso at ABS-CBN Foundation. Andyan din ang DSWD, katulong ng Sandatahang Lakas ng Pilipinas na 24 oras ding kumikilos para ipaabot sa mga nangangailangan ang mga relief goods na nagmula sa mga gold-hearted guys.

Nag-conduct si Zhurutang ng munting study kung ano-ano bang mga alternative things ang pwede nating i-share. Mga bagay na tiyak na makakapag-bigay ng ngiti sa mga kababayan nating biktima nila Pedring at Quiel. Sa tulong ng Ibon Foundation at SWS Survey, I have made a list of examples of things that will help our fellow kababayans. Examples of this practical things include, and not limited to:

1. Speed Boats - Kung maaalala natin, sumikat ang pamosong speed boat ng isang hindi ko kilalang aktor noong kasagsagan ng bagyong Ondoy. Ginamit niya ang nasabing speed boat sa pagligtas sa sexy star na si Christine Reyes. Isipin na lang natin kung maraming tao ang mag-do'donate ng speed boats, mas madaming nanga-ngailangan ang maaabot ng ating mga rescuers at mga taga-deliver ng relief goods, dahil sa ang ibang affected areas ay hindi na ma-access ng mga trucks at vans sa taas ng baha.

Gusto ko sanang i-include ang helicopters pero lahat daw ng pwedeng i-donate na helicopters ay may kaso ngayon sa senado. Hindi ko alam kung bakit.

2. Monay - Karaniwan nang bigas ang umaapaw sa mga ganitong klase ng krisis. Overrated na nga ang bigas dahil ito ang hindi nawawala sa mga pack ng relief goods. Kaso, isipin sana natin na may report na wala daw makuhang malinis na tubig ngayon sa ilang bayan ng Bulacan dahil sa baha. Paano natin maisa-saing ang bigas na binigay mo? Ang monay on the other hand, ay hindi na kailangang iluto.

Paalala lang na iwasan nating mag-donate ng mga tinapay na may palaman, may pahid ng margarine sa ibabaw, at puno ng bread crumbs. Mahirap ang tubig kaya mahirap maglagkit ng kamay sa panahong ito.

3. Vienna Sausages and/or Argentina Corned Beefs - Kung binabalak ninyong mag-donate ng de-lata, isipin niyo sanang tag-hirap sa tubig. Priority to give natin ang mga canned goods na hindi madaling maka-stain kung sakaling matapon sa mga damit. Corned Beef ng Argentina ang isa sa mga pinaka'tuyot na corned beef na nakain ko kaya approved ako dyan.

4. Sako and/or Katsang Pinaglagyan ng Flour - Para sa mga kapwa natin na naging matalino at pumunta ng mga evacuation centers, suitable sa inyo ito. Malamig ang sahig kaya huwag tayong humilata sa mga basketball courts nang walang sapin. Gusto ko sanang sabihin na kumot ang gamitin kaso mahirap maglaba ng blankets dahil wala ngang tubig, at least hindi namamaho ang sako.

Balita rin daw na dahil sa kawalan ng makakakain ay hinuhuli na ang mga ahas at sawa sa palayan. Pwede rin nating isilid ang mga nahuli nating reptiles sa mga sako.

5. Tawas - Ayon sa Wikipedia: "Alum (Tawas) is used to clarify water by neutralizing the electrical double layer surrounding very fine suspended particles, allowing them to flocculate (stick together). After flocculation, the particles will be large enough to settle and can be removed." Nabasa ata ito ng ilan nating kababayan kaya may report ang DTI na nag-kakaubusan na daw ng supply ng tawas sa merkado. Ginagamit daw kasi nila ito para pang-tining ng tubig-baha para meron silang ipang-paluto ng bigas at ipang-paligo. Creepy pero that's the way it is.

6. Underwear and/or Lingeries - Nitong nakaraang araw, nai-report sa news na tone-toneladang confiscated ukay-ukay goods daw ang balak ibigay ng Bureau of Customs sa mga nasalanta ng bagyong Pedring. Sa kabila nito, I doubt na sapat ang bilang ng mga brip at panties ang kasama dito. Hindi naman daw kasi mina-market ng mga ukay-ukay entrepreneurs ang mga underwear.

Compared sa ordinaryong mga garments, pwede mo pang i-side B ang underwear nang hindi nahahalata ng iba.

7. Bota - Para sa mga mahilig maglakad sa baha. Iwas tuklaw ng cobra.

8. Portable Cellphone Charger + 1 Box ng 4.5 or 9 Volts Battery - Matutuwa ang ating mga kababayang adik sa text oras na makatanggap sila nito. Mahigit 3 weeks na daw na walang kuryente sa ibang lalawigan kaya 100percent na deads ang mga cellphone nila.

9. Portable DVD player + DVD Collections - Para naman ito sa mga kababayan nating nabubugnot na sa mga evacuation centers. For entertainment purposes, ika nga. Idol na idol ng mga probinsyano si Fernando Poe Jr. kaya plus factor kung movies niya ang ido-donate natin.

Astig isipin na sa bawat isang DVD player na ido-donate mo, katumbas yuon ng 300 tao ang mapapasaya mo. Siguraduhin niyo rin na fully charge ang DVD player. Dahil useless yan kung wala ding power.

10. Cash - Para sa mga tae na walang panahong mag-isip kung ano ang ido-donate nila, at para na rin sa mga rich kids like us, bigay na lang tayo ng cash. Siguraduhin lang natin na iaabot natin ang pera sa mga legitimate representatives ng mga napili nating social welfare foundation.

11. Jollibee 1-pc. Chicken Joy Value Meal - . . .at siyempre, huwag din nating kakalimutan ang mga mababait na kapatid nating volunteers na tumutulong para mag-balot ng relief goods. Ginagawa nila ito pro bono. Kung wala sila, useless ang mga donations natin. Malaking tulong kung pakakainin natin sila para hindi sila mag-sawang magbalot.

That Special Happiness

2011-09-30T03:00:00.000-07:00

Si Zhurutang ay isang serious-faced na tao. Hindi ako palangiti. For me, a smile is as sacred as the phrase "I love you". Madalas nga akong masabihan na antipatiko dahil madamot daw ako sa ngiti. Ganunpaman, hindi sa lahat ng oras ay naka "grumpy look" ako. Let me share something that happened one night. Nanonood ako ng news sa TV, it was last Sept. 29. Mel Changco's Kapusong Totoo was being aired.

------------------------

Wait lang. Pause muna. Let me stop you for a while and remind you that this post is not about someone with hydrocephalus. Now, moving on...

-------------------------

Nag-ko'cover noon ang 24 Oras tungkol sa mga nasalanta ng Bagyong Pedring na na-stuck sa mga evacuation centers ng San Mateo, Rizal. Kasalukuyang nag-iikot ang news crew sa vicinity nang lapitan sila ng isang mag-asawa. Humingi si Mr. Husband sa mga staffs ng tulong dahil manganganak na daw ang kanyang misis pero there were no available means of public transportations that time. Hindi nag-dalawang isip ang crew at agad inalalayan ang mag-asawa sa kanilang service van. Mabilis pa sa alas kwatro na ibinayahe sila sa pinakamalapit na hospital. They arrived on the medical center on time and luckily, naisalang sila agad sa operation. Maayos na nailuwal ang baby. Lumisan ang covering team na bitbit ang ipinabaon na pasasalamat ng umaapaw sa galak na mag-asawa.

Bihirang-bihira, sabi ng kasama kong nanonood ng TV, na makita niya akong ngumiti. Bihirang bihira rin daw ang mga ganitong klase ng balita sa news. Tuwang tuwa siya nang makita niya akong na-touched ng simpleng bagay na napanood namin that night.

Nakakatuwa na sa panahon ngayon na ang tao'y nabubuhay sa pag-kagahaman, meron pa ring mga "good samaritans" na handang tumulong magbigay at mag-paubaya para sa welfare ng iba. Mga bayani. Habang pino-focus sa screen ang sanggol na pinangalanang Luisa, nag-flash back sa aking bloodless imaginations ang itsura ng taong hanggang ngayon ay tinitingala ko bilang isang tunay na bayani: si Yellow Four ng Bioman.

------------------------

It was a long time ago. Hindi pa ako circumcised nuon. Back in those days, kapag weekends ay pina-hihintulutan ng mga adults ang kanilang mga offsprings na mag-lie low muna sa pag-aaral at hayaang mag-liwaliw. Napagkasunduan naming mga barkadahang yapak at madudungis na sumama sa pakikipagsapalaran ng mga iniidolo naming tagapa-ngalaga ng kapayapaan, ang Bioman.

Nakagawian na namin na tuwing Sunday ay nasa side-court bench kami ng Bioman team to give cheers, but it was no ordinary Sunday. It was that fateful day that Doctor Man, the Bioteam's arch enemy, had perfected a plan to totally annihilate the Bioman.

Early on, nagpakita ng galing sa pakikipagdigma ang ating mga bida. Then, with a smirk on his face ay inilabas ng kontrabida ang kanyang malaking sandata. Nagulat kaming magkakalaro sa laki nito. Sa sobrang laki niya ay hindi niya ito mahawakan ng isang kamay lang. Agad niya itong itinutok sa lahat at wala kaming nagawa kundi mapanganga sa takot. Kinasa niya ang kanyang Bio Killer Gun at ipinagyabang ang hatid nitong karima-rimarim na katapusan sa Bioman. Ito ang baril na kayang tumalo sa buong team.

Natakot kaming lahat sa pwedeng mangyari. Walang maisip na counter-offense ang Bioman kaya't wala silang nagawa kundi mataranta. Hindi naman nag-dalawang isip ang antagonist para tapusin na ang labanan para makauwi na at nang makapag-laba. Mistulang trigger happy na binaril niya si Red One.

But- in a split second, nangyari ang hindi inaasahan naming mag-kakalaro. Out of nowhere ay lumitaw ang magiting na si Yellow Four at itinulak palayo sa kapahamakan ang target sanang si Red One. Baammm! Sapul si Yellow Four, right in the chest!.

We were frozen in shock to see our beloved sword-wielding hero being shot straight from a weapon of pure destruction. What shocked us more was she kept on fighting and doing hero stuffs until her last breath.

Tumigil ang mundo naming lahat. Blangko ang musmos naming isipan sa mga naganap. Gusto kong tumayo sa kinauupuan ko at humingi ng paliwanag sa tiyahin ng barkada ko ukol sa nangyari. Hindi ko na nagawa ang sana'y balak ko dahil maya-maya ay nakita ko na lang na nakahiga ang kaawa-awang si Yellow Four na napapalibutan ng samu't-saring flowers. Nagsimulang mag-reminisce ang Bioman ng mga alaala na kasama nila si Casey/Yellow Four. Labis ang pasasalamat nila sa pinakitang katapangan at kabaitan ng yumaong kasamahan. Habang nagkukuwento si Kimberly/Pink Five ng mga memories niya about Casey ay biglang bumagsak ang kanyang luha. Sa puntong ito ay hindi na rin naiwasan na maghagul-gulan lahat kaming mag-kakaibigan na nanonod ng TV. Napuno ng iyak ang munting sala. Sa isang sulok ay makikita mo na nagpupunas din ng kanyang mata si Mrs. Tiyahin at isang hindi ko kilalang dalaga, gamit ang basahang pankusina.

Matapos akong mahismasan at maayos ang uhugin kong mukha, nakaramdam ako ng kakaibang sensation within me. I was moved by all the emo shitz that I have seen that day. Inalay ni Yellow Four ang kanyang buhay para sa kaligtasan ng apat na kaibigan, at ng kinabukasan ng buong humanity. Nakita naming mga bata lahat yun- na siyang tumatak sa aming isipan at naging inspiration at moral lesson kaagapay sa aming pagtanda.

---------------------------------------

Why does one smile? Para ba magpa-cute? Para ba ipakita sa lahat na in-the-mood tayo? Schizophrenic, kaya basta na lang ngumi-ngiti? Napakahirap hulaan kung ano ang naglalaro sa isip ng isang nilalang na nakangiti.

May isang bagay lang na kinasisiguro ko. When the day ended- ang cameraman ng 24 Oras, ang ina ni Luisa na muntik nang mapaanak sa van ng GMA7, si Peebo at ang Bioman Force, si Mel Changco at si Zhurutang- lahat sila'y nabiyayaan ng sagradong ngiti sa kanilang mga labi na hindi natin madalas makita sa isang tao. Isa itong espesyal na ngiti.

The Crowning Glory

2011-09-22T00:32:00.000-07:00

May mga bagay sa buhay natin na sa first impression ay may hatid na positibong dulot. Matitinding bulaklaking salita ang iparirinig nila sa iyo. Andyang sabihing bibigyan ka nila ng maayos na buhay basta sila lamang ang piliin mo. Tapos kapag nakuha na nila ang ating tiwala, pagsisisihan nating bigla oras na maisip nating nalinlang lang pala tayo. Ang sakit nun- para tayong nagsayang ng oras. Hindi rin pala sila nararapat sa atin. Ika nga ng makalumang kasabihan: nasa huli ang pagsisisi.

Ganito din ako dati- tanga. Ang tagal din panahon bago ako natuto. Proud ako dahil matured na ako today. Masasabi ko nang may sapat na akong knowledge at ideas para intindihin ang misteryo ng tama at mali. Hinog na ako para malaman ko kung ano ang nararapat sa akin at ang hindi. Pati ang mga mabubuti at hindi maganda para sa sarili ko ay napipili ko na rin ng walang pag-aalinlangan.

Marami na silang dumaan sa buhay ko. Pare-parehas ang sinabi nila. Siguro, dahil na rin sa mga maling judgement na nagawa ko kaya I coped and I learned. Sabi ko na nga ba eh, maloko man ako ngayon- babawi din ako sa susunod. Hindi ko binigo ang sarili ko. After a long time na naghanap ako ng para sa akin- nakita ko na rin siya.

Noong una, nagdalawang isip ako dahil hindi ko siya lubos na kilala. First time, ika nga. Nakita ko lang siya sa isang sulok ng supermarket. Hindi siya mukhang maganda- kaya siguro nakasiksik lang siya sa kasuluk-sulokan. Tahimik lang siya- nakatingin sa kawalan. Atubili akong nilapitan siya. Tinitigan ko siya ng matagal at lakas na loob na hawakan siya. Grabe ang seksi. Makurba. Wala nang paligoy-ligoy, hinila ko siya palabas ng supermarket at iniuwi sa bahay.

Dire-diretso ako sa banyo at agad naghubad- binuksan ang shower at nagsimula nang gamitin ang bago kong kakilala.

Natapos ang lahat na may ngiti ako sa lips. Satisfied si Zhurutang. Iniwanan ko siya sa loob ng banyo at sinigurong babalikan ko uli siya bukas. Napangiti niya ako. Yun ang hinahanap ko.

On the following days, I kept on using my beloved. Hanggang sa mga oras na ito- hindi ko na siya pinalitan. May mga nakilala uli akong bago pero sapat nang nandyan siya sa tabi ko. Binalaan pa ako ng mga kakilala ko na magsasawa din ako. Hindi ko alam. Siguro darating din ang panahon na makakakilala ako ng bago. Ganunpaman, as of now, andyan pa rin siya para ibigay ang mga pangangailangan ko. Pangangailangan ng isang lalake.

Eskulin Shampoo, ikaw ang nag-iisang shampoo para sa mga lalakeng tulad ko. Dahil sa iyo- naintindihan ko na hindi pala porke lalake ako ay sabong panlaba na ang gagamitin ko sa buhok ko. Namulat ako na Tide All Purpose ang dapat ginagamit namin dahil hindi namin kailangang isipin ang aming buhok. Hindi kami dapat nagpapa-kikay dahil lalake kami. Ginising mo ang natutulog naming kamalayan sa mysterious beauty of personal hygiene. Salamat.

Sabi ng mga advertisements sa TV, Clear for Men daw ang pinakamagandang shampoo para sa mga lalake. I beg to disagree. Nang isang beses na ginamit ko ang bwiset na Clear for Men na ito, binalakubak ako. I never used this crap again.

Sa Eskulin, simula nang ginamit ko ito, nagmukha na akong beauty queen kapag nakatalikod. Makailang beses na rin akong natawag na "Ate" nang ibang tao. Gustuhin ko mang mairita eh, iniisip ko na lang na compliment lahat yun.

Mahirap makakita ng Eskulin sa mga tindahan. Sabi daw nang mga nakausap kong taga Department of Trade and Industry, inaangkat pa daw ito mula sa Indonesia at Malaysia. Hindi kagaya ng mumurahing Palmolive Naturals na ginagawa lang sa mga factory ng Laguna at dini-distribute sa mga sari-sari store ng bangketa.

I strongly recommend all people from all walks of life to use Eskulin Shampoo. Magugustuhan ito ng mga babies and toddlers dahil Disney characters ang design ng shampoo nila. Yung mga ladies, sinisiguro ko sa inyo na gaganda ang hair niyo from root to tip. Dadaigin niyo pa ang mga commercial models na kagagaling lang sa parlor at nagpa-rebond. Make sure lang na meron kayong boyfriend na handang gumastos sa inyo dahil medyo may kamahalan ang shampoo na ito.

Kung hindi pa rin kayo naniniwala, the photo below is a personal portrait taken last mid-August, kalahating taon matapos kong simulan ang paggamit ng minamahal kong Eskulin.

Book Report: The Alchemist

2011-09-14T21:17:00.001-07:00

Prologue

Sa Facebook wall niya ng isang kaibigan ko, nabasa ko ang linyang ito: Good things are for those who wait. Napagtripan kong mag'comment sa naturang post- Good things are for those who fight for it. I garnered a lot of "likes" with that one- especially from ladies. At muntik na kaming magsuntukan ng kaibigan ko.

Book of Life?

If you want to achieve something, use your balls and strive. Don't worry about resources, believe it or not, there are unseen things that'll conspire to help you achieve it.

Ito ang moral lesson na napapaloob sa book na nahiram ko sa isang kaibigan. The Alchemist. Isinulat ni Paulo Coelho and translated from Portuguese by Alan R. Clarke. Hindi familiar sa akin ang title lalo na ang author. Ayon sa book cover nito, international bestseller daw ito. Magaganda rin ang mga reviews mula sa ibat-ibang tao at newspaper- halos limang pahina ng libro ang inilaan para sa mga parangal. Manipis lang ang libro. Natapos at naibalik ko rin sa kaibigan ko within 3 hours.

The novel revolves around a Spanish boy named Santiago (weird thing is, he is only addressed as "the boy" throughout the story). Sa simula, kuntento lang siya sa buhay niya bilang isang pastol. Yung tipong walang sariling inuuwian- natutulog lang sa bangketa kasama ng mga alaga niya tapos dumadayo sa ibat-ibang lugar para makabenta ng balat at karne ng tupa.

Tapos isang araw, nabulabog siya ng isang panaginip na mananalo daw siya sa lotto! Joke lang. Hindi siya mananalo sa lotto pero parang ganuon din ang dream niya. He sought the help of some people to decipher what he saw on his dream. All of them answered the same thing: he should follow it, it's an omen. And the journey began-

Along the way, he met different kinds of people. Yung iba naging mabait sa kanya, yung iba nagmistulang assholes- pero lahat nakatulong sa kanya kahit papaano. Sandamakmak na obstacles din ang hinarap ng ating bida. Dumating pa sa point na gusto niyang sumuko at magtiyaga na lang sa kung ano mang meron siya sa kasalukyan pero after some time, nag-karoon uli siya ng lakas to keep moving forward. Na-achieve ba niya ang kanyang goal? Basahin ninyo na lang ang librong ito.

Mayaman ang nobelang ito sa conversations, yan ang isa sa mga napuna ko. Hindi kagaya ng ibang libro na nabasa ko na hitik sa eksena, mapa-patayan man o bed scene o simpleng habulan sa tabing dagat. Siyempre, merong romance din kaya anduon din ang cheesiness factor shit na gustong gusto ng mga jejemons.

Maangas ang pasok ng simula then after about 10 pages, nasimula na akong magsawa dahil sa malalalim na salita at dialogues. Hindi ganuon kataas ang aking IQ para ma'absorb ang mga mala-Confucius at Rabindranath Tagore na usapan sa pagitan ng mga karakter. Nasa verge na ako na gusto ko nang isara ang libro at isauli sa shelf (nasa bahay pala ako nun ng kaibigan ko at 'at-home' sa kanyang magarang couch, taas paa + labas tiyan) pero mayroong pwersa na humatak sa akin para ipagpatuloy ko ang pag-babasa. Ito marahil ang sinasabi nilang "forces of the book".

(Sir Eric James of Past[or] Post): Pero can you say that it's a good book? In my two cents, ayos naman ang nobelang ito. As usual happy ending! Hindi ko sinasabi na nanalo nga siya sa lotto, basahin niyo na lang. I had fun kasi despite the fact na boring siya, nagkaroon ako ng urge na ituloy siya at namnamin ang pilosopiyang napapaloob dito, with occasional back-flipping of pages para sigurado. Sa ibang makakabasa siguro nito, mataas ang chance na mayamot sila all the way dahil sa mga words and phrases na out of this world like: soul of the world, all things are one, levanter, personal legend, etc. May mga passages din dito na kuha sa Bible and Qur'an so expect to encounter the words God and Allah many times as you read.

Mahilig ka ba sa story books like those na bida sila Tom Sawyer, Harry Potter, or yung mga
batang pumasok sa loob ng cabinet at na-transport sa ibang dimension? Then, this is not for you. This is not an adventure book na ma-eexcite ka sa bawat mangyayari sa susunod na page. Hindi arousing ang bawat page ng librong The Alchemist, bagkus may point pa na mababanas ka pa sa ating bida dahil sa mga pagpapasyang ginagawa niya.

Mahilig ka ba sa mga libro ni Bob Ong? Then, hindi rin bagay sa iyo ito dahil zero ang humor level dito.

Mairerecommend kong basahin ito ng mga sumusunod na individuals:

1. religious people na nakakaintindi ng mga parables, allegories and shits
2. mga taong mahilig mag'suicide- the japaneses and south koreans
3. job seekers na one year nang bigo
4. politicians na kontra sa Charter Change at RH Bill
5. panatikong sinasamba si Pres. Noynoy Aquino
6. sa kaibigan kong nagpost sa facebook wall niya

Score ko sa nobelang ito? Pwede na siguro ang 7 out of 10 sa akdang ito ni Mr. Paulo Coelho. Hindi siya ang best na libro sa lahat pero hindi rin naman siya total waste of time. Wise and inspiring ang librong ito, kung tutuusin. Yun lang, hindi ko favorite ang mga ganitong klaseng genre.

Kick-ass Passages from the Book

They trust me, and they've forgotten how to rely on their own instincts, because I lead them to nourishment.

It was shepherds who were the first to recognize a king that the rest of the world refused to acknowledge

It's not what enters men's mouth that's evil, it's what comes out of their mouths that is.

Post Script

Further research throughout the web informed me that this book holds the Guinness World Record for the most translated book from an author that still breathes.

Attention: Mr. Chiquito Chuck Perez

2011-09-01T21:50:00.000-07:00

This is an open letter for a certain individual named Chiquito Chuck Perez.

Mr. Chiquito Chuck Perez,

Siguro, iniisip mo kung sino ako? Well- 100 porsyentong sigurado ako na hindi tayo magkakilala. Maaaring wala rin sa hinagap mo na ako ay nag-eexist. Malamang ay wala ka ring pakialam sa nilalaman ng sulat na ito na aking nilikha para sa iyo. Gusto ko lang ipaaabot sa kaalaman mo ang dinadanas kong sama ng loob na halos ilang araw ko nang dinadamdam. Hayaan mong ikuwento ko sayo ang buong pangyayari na naging ugat para ako'y mabanas ng ganito.

Unang araw ng September, taong 2011. Maaga akong gumising at nag-asikaso ng sarili para sa isang lakad na aking pinaghandaan nang halos isang linggo. Maaga pa lang ay nasa "tagpuan" na ako. Sarado pa ang premises kaya nakisalamuha muna ako sa mga iba pang naghihintay din sa labas. Ako'y nagulat dahil hindi ko akalain na ganuon karami ang interesado din sa activity na yuon. Sabi ng mga kakilala ko ay hindi ganuon kasikat yung lugar kaya asahan ko raw na kaunti lamang ang dadayo dun. Nagkamali ako dahil may isang oras pa bago magsimula ang activity ay nasa pang 69 na ako sa pila. Hindi ko gaanong dinamdam yuon dahil madadaldal naman ang mga kasama ko sa pila at hindi ako madaling na-bored. 8am, nagbukas ang premises. Excited kaming lahat. Naghiyawan ang iba at nagtatalon- ganunpaman, nanaig ang disiplina ng bawat isa at nanatili ang maayos na pila. Pagpasok ng premises ay nagsimula na ang exciting na activity:

Kukuha kami ng NBI clearance.

Ayon sa mga nakausap kong Pilipino na nasa pila, kumpara daw sa ibang satellite branches ng NBI na kanilang napuntahan, ito na daw ang pinaka-maaliwalas. Karamihan sa kanila na nanggaling sa Robinson's malls at NBI Main HQ ay nagsabing hindi daw lahat naaasikaso dahil sa kakupalan mismo ng mga clerks. Laking pasasalamat daw nila dito sa pinuntahan namin dahil kahit sa haba ng line ay kita mo naman ang progress kahit pa-kaunti-unti. For around an hour na nasa pila ako, na-obrserbahan ko ang ngiti sa labi ng ibang aplikante. Tiwala silang sa loob ng kaunting oras na paghihintay at tiyagang makipag-usap sa katabi nilang hindi nag-toothbrush ay makakamtan din nila ang kanilang goal within that day.

Dumating ang aking oras. Ako na ang susunod na se-serbisyuhan ng NBI clerk. Nagbayad ako ng sapat na fee para sa "step 1". Sa sumunod na step ay in-encode ang aking mga personal details. Pagkatapos ay kinuha ang aking biometric infos para i-record sa kanilang database. Sa loob ng 10 minuto ay tapos ang processing. Naisip ko nga na kung mayroon lamang higit sa 5 computers at clerks ang NBI satelite branch na iyon ay hindi tatagal sa 1 oras ang pila ng ibang aplikante. Plus factor din sa exciting journey na ito na makukuha mo ang clearance mo that day dahil on-the-spot ay ipi-print nila ang ni-request mo na clearance.

Napakaganda ng kanilang serbisyo- napakabait nila sa mga applicants at napaka-galang. Meron akong malaking smile sa aking mukha nang kuhaan ako ng picture- tanda ng satisfaction na naramdaman ko at ang sarap ng goal na naatim ko that day.

Ngunit biglang nagbago ang ihip ng hangin. Naghihintay ako sa receving area nang lumapit sa akin ang isang NBI agent. Alam kong agent siya dahil nakalagay yun sa ID niya at may dala siyang Caliber .45, M1911 Pistol sa kanyang kanang baywang. Natanggal niya ang happiness sa face ko nang banggitin niya ang aking pangalan at sabihing- "Sir, hindi po namin mare-release ang clearance niyo. May hits po kayo!' (hits ang term kung may kapangalan kang ibang tao or worse, may kaso yang kapangalan mo, or worst, may kasong naka-file sa iyo sa NBI).

Halos mag-init ang aking tumbong sa narinig ko (dahil natatae talaga ako nung mga oras na yun plus nabigla ako). Hindi ko makukuha ang clearance ko that day bagkus ay babalik pa ako after 20 days dahil iche-check pa nila sa HQ ang records ko. Nakakapan-lumo dahil kailangan ko ASAP ang clearance para sa iba pang mas mahalagang activities pero bigo ako dahil PAREHAS TAYO NG PANGALANG HINAYUPAK KA!

MAY IDEYA KA BA SA ABALANG IDINULOT MO SA AKIN DAHIL KAILANGAN KO PANG BUMALIK ULI DUN AFTER 20 DAYS? HALOS MAPAIYAK AKO SA INGGIT NUNG MAKITA KONG INAABOT NG NBI AGENT YUNG MGA CLEARANCE NG KASABAYAN KO. NAPAHIYA PA AKO DAHIL MAY ISANG KUPAL NA NAG-BANGGIT NA BAKA MAY KASO KA PA DAW. ALAM KONG JOKE YUN PERO HAHANTINGIN TALAGA KITA KAPAG NALAMAN KONG MAY KASO KA AT HINDI AKO MABIBIGYAN NG CLEARANCE. PATI YUNG IBANG MAS MAHALAGA KONG LAKAD, MATETENGGA DAHIL DELAYED NGA ANG CLEARANCE KO.

PUTANG INA KA, 36 FOLDS !!

HUWAG MONG GAGAWING DAHILAN NA NAGKATAON LANG NA PAREHAS TAYO NG PANGALAN!

ANG PANGALAN KO AY CHIQUITO CHUCK PEREZ aka. Zhurutang - SA DAMI-DAMI NG PANGALAN, BAKIT YAN PA ANG GINAMIT MO?! PWEDE NAMANG NUNOY AQUINO. KUNG KINAKAILANGANG GASTUSAN MO ANG PAGPAPALIT NG PANGALAN, BIBIGYAN KITA NG PERA- MAGSABI KA LANG. PERO HUWAG NA! THE DAMAGE HAS BEEN DONE, I'LL BE SPENDING MY LIFE IN MISERY BECAUSE OF YOUR STUPIDITY. MAY YOU ROT IN HELL !

WALA RIN AKONG PAKIALAM SA SASABIHIN MO NA MAS NAUNA KA SA AKING NAGKAROON NG GANYANG PANGALAN! SA SUSUNOD- WAG KANG KUKUHA BASTA-BASTA NG CLEARANCE, HAYAAAN MONG MAUNA MUNA AKO PARA SIGURADONG WALA PANG RECORD. TAPOS KAPAG MAY RECORD NA- IKAW NAMAN ANG KUMUHA- SAKA MO MARARANASAN ANG NARANASAN KO. TANG INA KA!

Anyway, I'm looking forward to meet you in person on one of these days. Darating din ang panahon na mag-kakaayos tayo at higit nating makikilala ang isat-isa. At the end of the day, maiisip mo na you should be proud at ang pangalan natin ay Chiquito Chuck Perez aka Zhurutang at hindi Nunoy Aquino. Malay mo, ma-iadd pa kita sa Facebook ko.

Nagmamahal,

Chiquito Chuck Perez XOXO

A Dummy's Guide on Presidential System Management

2011-07-26T02:33:00.000-07:00

If ever na ma'elect ako na presidente, ang unang-una kong gagawin mga kababayan ay magtatakda ako ng Martial Law. Gagawin ko ang aking sarili na siyang pinaka makapangyarihang Pilipino na kailangang sundin ng lahat. Gagawin kong isang krimen ang pagsuway sa inyong presidente (siyempre, ako yun). Tatanungin niyo ako, bakit? Dahil sigurado ako na lahat ng i-didikta kong proyekto ay susundin niyo. Isa pa, malaki ang tyansa na maging disiplinado ang taong ginagamitan ng kamay na bakal.

. . . and here goes my 13-point agenda:

1. Abolishment of the Senate and the House of Representatives. Mawawalan na sila nang silbi dahil lahat ng pag-iisip para umunlad ang Pilipinas ay akin nang babalikatin. Idadagdag ko sa tungkulin ko ang pag-gawa ng batas. Sila lang din ang unang-unang magiging oposisyon.

2. Prevention of importing petroleum. Marami tayong alternatibo: biodiesel, natural gas, hydrogen power, etc. Magha-hire ako ng eksperto para siyang magiging administrator sa pag-produce ng mga yan. Under ng DOST. Ngayon magtatanong kayo: anong gagamitin ng mga sasakyan, mga oil-powered yan? Uutusan ko ang mga malalaking pagawaan ng sasakyan na mag-mass produce sila nang mga sasakyang may makina na hindi nag-dedepend sa petrolyo. Tatanungin niyo, magastos yan- hinde! Sa yaman ng mga malalaking kumpanya like Toyota at Honda, kaya nilang suportahan ang proyektong yan. Kapag hindi sila pumayag, gagamitin ko ang aking pagiging diktador para i-ban ang mga items na may pangalan nila. Ewan ko lang kung di sila tablan.

3. Tax exemption for companies with 10,000+ employees. Para ma-avail nila ang incentive na to, kailangang ipalista nila ang kanilang kumpanya sa Securities and Exchange Commission at DOLE na siyang maniniguro na tama ang bilang ng kanilang mga tauhan. Tanong ka na naman, bakit? Ganito yun- may tax man o wala, gagawa at gagawa lang sila nang paraan para mag-tax evade. Magsasayang lang ang gobyerno ng pera at panahon para habulin sila't ikastigo.

4. Pagtaas ng minimum na pasahod sa 25,000 kada buwan. Medyo alanganin ito dahil maraming mag'sasarang negosyo- maraming mawawalan ng tarbaho. Pero alalahanin din natin sa agenda no. 3 ko na para ma-exempt ang isang company sa tax, kailangang mag'hire ng higit sa 10,000 na employees.

5. Pag-set ng tax sa 1K pesos kada buwan, mayaman o mahirap. Bawat isang Pilipinong may trabaho na nasa edad 21-54 ay kailangang mag-bayad. Bakit 21-54 lang? Wala lang, trip ko lang. Ang hindi pagbabayad ng buwis ay paparusahang mabilanggo. Bakit 1thousand per month, ang bigat naman nun? Ang 1thousand per month ay hindi mabigat. Ang 1thousand na hindi binayaran ng isang taon kaya umabot nang 12,000pesos- yun ang mabigat. Parang ang liit naman ng 1thousand pesos per month, baka walang kitain ang gobyerno dun? Meron. Balik ka sa agenda no. 1: wala nang senado at kongreso. Laking katipiran. Sa aking palagay ay kasya na ang 1000pesos/tao/month. Gaano ka kasigurado na walang makakalusot sa pagbabayad? Diyan papasok ang aking agenda no. 6.

6. Pagpapatupad ng National ID System.

7. Modernization of the Phillipine National Railways System. Maglalagay ako ng riles mula Appari hanggang Jolo na may state-of-the-art stations. Malaking tulong ang tren para mag-biyahe ng produkto mula sa lahat ng sulok ng Pilipinas. Ang administration sa PNR ay by stock shares: 30% sa gobyerno + 70% sa pribadong sektor (pribadong sektor means kahit sino, mayaman o mahirap ay pwedeng maging stock holder).

8. Pag-papahiram ng pera sa mga maliliit na power (kuryente) producers. Hihimukin kong palawagin pa nila ang kanilang negosyo (maghire ng tao para excepted sa tax), gumamit ng alternative fuel at tapatan ang Meralco. Hindi ko basta basta pwedeng ipasara ang Meralco. Ang pwede ko lang gawin ay humanap ng hakbang para hindi manatiling monopolyo ng Meralco ang kuryente sa habang panahon.

9. Removal of sidewalk vendors. Pasensya na po, pero sagabal kayo sa daan. Kung gusto niyong kumita, ang pagiging empleyado na lang ang atupagin niyo.

10. Limitation in importation. Ang mga bagay na inaangkat natin mula sa ibang bansa na hindi naman kailangan sa araw-araw (lotion, damit na pamporma, sabong mabango, electronic equipments like i-pod etc.) ay ipa-ba-ban ko. Kung gusto nilang pasikatin ang kanilang produkto, dito nila sa Pilipinas gawin. Magtayo sila ng pabrika dito sa atin. Tandaan niyo: 10,000 empleyado.

11. Setting of a fixed fare of 25 pesos to all PUV. Kung malayo ang destinasyon, matutuwa kayo. Pero kung 4 na kilometro pababa, matututo kayong maglakad. Dahil dito, siguradong tataas ang bentahan ng bisikleta. Iwas polusyon. Karagdagan: ipagbabawal ang pedicabs.

12. Pagbasura sa parusang "habambuhay na pagkabilango". Ibabalik ko ang death penalty. Ilalayon ko na ang pinakamatagal na itatagal ng isang bilanggo sa bilibid ay hanggang 5 taon lamang. Isipin niyo na lang ang ikatitipid natin kung kokonti ang mga pinakakain nating bilanggo sa araw-araw. Kaya lahat ng may major na kaso, patayin na agad!

13. Pagpapatupad ng 2-Child Policy.

(Unang nai-post ko ito sa Pinoyunderground.com forums, naipost ko lang ito dahil sa SONA ni Noynoy)

Book Report: Blood for Blood (Pangayaw: The Right to Kill)

2011-05-21T10:45:00.000-07:00

Bakit kailangan ng moral story ng isang kwento? Bakit kailangang lagi na lang nananalo ang mabuti sa masama? Bakit sa tuwing maaksyon na ang isang tema ay biglang eepal si kabutihan at maghahasik ng ka-kornihan? Hindi ba kayo na-iirita sa ganuong sitwasyon? Talaga bang hindi matatapos ang isang nobela kung walang happy ending?

Filipinos talaga!

Kaya minsan, ayaw kong tumangkilik ng anumang gawa ng Filipino. Para kasi sa akin, nasa dugo na natin ang pagiging cheesy. Nasa idelohiya na natin na kung gagawa tayo ng isang akda- kailangan may masayang parte sa wakas. Parang sa palagay natin ay magkaloko-loko man tayo ay magiging perpekto rin ang lahat sa huli.

Ipagpaumanhin niyo. Hindi ako galit sa mundo. Hindi ako bitter na nilalang. Nagkataon lang na bumili ako ng isang libro via internet. Nagustuhan ko ang nasabing aklat dahil sa maangas na book cover. Nawala sa utak ko ang sinabi ng sikat na maxim: "Dont Judge a Book by its Cover".

Blood for Blood (Pangayaw: The Right to Kill). Title pa lang, katatakutan mo na. Pati yung book cover- state of the art din. Sinulat ni Pio Gabad Arce, isang misyonerong kasalukuyang nakadestino sa Mindanao.

Naenggayo akong bilhin kasi naradaman ko ang aura ng libro kahit sa monitor lang. Agad akong nag-sign in sa aking National Bookstore Online Account (gamit ang aking unlimited 24/7 internet connection na may average bandwidth rating na 14Mbps; walang flactuation) at ni-click ang Buy Now button. After ng 3 days, nai-deliver sa bahay ko ang munting aklat. Sinipat ko agad. Kinapa ang semi-3d na cover. Binasa ang mga ads sa likod. Pati ang price tag, tinitigan ko rin. May nagsabi na masarap daw amuyin ang libro kaya inamoy ko na rin. Hmmmm.... Amoy kotse. Seryoso- amoy kotse, yung amoy ng interyor na kaaalis lang ng plastic. Ganyan ako ka-exited kapag may bago akong libro.

Walang ga-patak na sandali ang aking sinayang. Agad kong hinubad ang plastic na panakip. Hindi na ako nagpalit pa ng kalkunsilyo. Deretso na ako sa higaan, kinuha ang Jergens lotion at nag-umpisa nang magbasa.

Unang bahagi ng libro- namangha ang inyong lingkod sa vividness ng mga salita. Ramdam na ramdam ko ang kanyang violence at vehemence. Pati ang itsura ng mga characters ay madali kong nai-relay sa aking imagination. Ang setting ay sa Gumitan sa Davao del Sur. Never pa akong nagtungo dun pero dahil sa husay ng wordplay ng mga adjectives ay nalaman ko kung gaano ka-poor ang lugar na yun.

Ang bida sa story- si Buaya. Isang batang nagmula sa Manobo Tribe na maagang namulat sa mundo ng paghihiganti. Naulila sa murang edad, lumaking dala ang poot sa dibdib kasabay ang pangakong hindi titigil hanggat hindi napapatay ang pamilyang kumitil sa buhay ng mahal na mga magulang.

Bayolente ang nobela. Magmula sa simpleng pag-sampal sa babaeng umiiyak bago reypin ito ng patuwad, hanggang pag-taga ng itak sa leeg habang hinahabol sa putikan ay nasa nasabing aklat. Lubos kong nagustuhan ang libro dahil sa likas kong hilig sa barbaric themes. Tapos, sa kalagitnaan ng libro bilang papasok sa eksena ang NPAs at ang Phillipine Army. Isipin niyo na lang ang gulong inabot ng mga karater sa kwento sa pakikipagbuno nila sa araw-araw na lumipas na sila'y humihinga pa.

Then...

Sa gitna ng madugong patayan at siraan ng kinabukasan- biglang papasok si buwisit na good guy para ayusin ang lahat at ibalik ang kapayapaan. Zhurutang went WTF on that part. Then comes the stupid ending. Yes, you got it right: everyone lived happily ever after.

Nung natapos kong basahin ang libro, napa-isip ako ng malalim. Bakit? Bakit biglang ganuon ang kinalabasan? Sobrang intense and lahat tapos biglang bagsak sa ka-cheesyhan. Corny thing to do on a book with such beastial and vicious title. Well, the section which introduces the author tells it all: he's a Christian. I see.

"This is not a story about heroes. This is a story about peace" -Pio Gabad Arce.

"K" -Me

So, anong rating ang ibibigay ko dito? In fairness kay Mr. Arce, nawili ako sa unang bahagi ng libro so i'll give his creation 5 stars out of 10. The book cover art + the violence + semi bed scene alone could give him a 9 but the stupid ending takes the whole happiness down to shitness with it.

I recommend this one to people who watches telenovelas shown on ABS CBN and GMA 7.

Rebecca Black's Friday: Mystery Unearthed

2011-05-10T02:47:00.001-07:00

135 million views. 3 million comment. 3 million ang "dislikes". Kung pagbabatayan natin ang statistics na yan, masasabi natin na ang single (video) na ito ni Rebecca Black, na unang na-released sa mundo via Youtube, ay isang walang ka-kwenta-kwentang man-made piece of trash. Ayon sa mga komentaryo, dahil daw sa pagka-simple ng lyrics nito ganuon din ang sobrang paggamit ng auto-tune na dinaig pa ang kantang "Believe" ni Cher, kaya sandamakmak na puna ang inabot ng kaawa-awang bata. Ang nasabing single na din diumano ang naturingang "Worst Song of the Decade" ayon sa mga tagasubaybay ng Youtube.

Kawawang dalagita. Ang nais lamang niya ay makamtan ang kasikatan kaya nagbayad ng halagang $ 4,000 para igawa siya ng kanta. At ano ang naidulot nito sa kanya? Worldwide fame! Sumikat nga ang hitad. Ganunpaman, panlalait at pambubuska mula sa mga matatalinong "music geeks" kuno ang nakamtan niya. Degrading and inhumane commentaries ang naging almusal ni Rebecca sa araw-araw for almost 3 months now. Dumating pa nga sa oras na nakatanggap siya ng dalawang death treats dahil nasira daw ang kanilang ulo sa iritang naabot nila ng narinig nila ang nasabing kanta.

Pero.

Hindi ba kayo nagtataka kung bakit kahit na kasing pangit pa ni Ben Tisoy ang kantang ito ni Ms. Black ay patuloy pa rin ang mga nakikinig nito, pati na rin ang mga nanonood nito. Simon Cowell, Miley Cyrus, Justin Bieber, Osama Bin Laden (bless his soul), Kim Jong Il, Noynoy Aquino, Archbishop Oscar Cruz, Bob Ong, Manoling Morato- ilan lamang sila sa mga nagpahiwatig na ng support kay Rebecca Black. Aminado na rin sila na hindi daw ito panget- bagkus, patok daw ang kantang ito sa masa at dapat pa daw ituro sa pampublikong paaralan.

Ano bang meron sa kantang ito? "It's Friday, Friday Gotta get down on Friday", sa mga linya na lang bang iyan natatapos ang lahat? Ganun lang ba yun kasimple? Hindi pa rin ako mapakali. Merong lihim ang awiting ito na hindi lang pinapansin both ng elite science society at ng Catholic Church.

Ngayon, bilang isang maswerteng nilalang na may access sa internet 24 hours, at ayon na rin sa mga kataga ng uncle ni spiderman: "Great power comes great responsibility", tungkulin ko na alamin ang hiwaga sa likod ng awitin na ito. Nasabi kong hiwaga dahil sa kabila ng kapangitan ng awiting ito ay patuloy pa rin ang pagbuhos ng mga manonood sa youtube para masilayan ang video na ito. Ganundin, sa kabila ng katotohanan na masagwa nga naman ang pagkakagawa ng kanta ay hindi pa rin maawat ang bilang ng mga miron na gustong marinig kahit ang intro ng awitin. Pati na rin ang mga kritiko na dati'y walang ginawa kundi ikasuka ang nasabing kanta, eto at pabalik-balik pa rin sila sa youtube para muling masilayan ang "Friday", at aminin man o hindi ay naadik na rin sila sa himig nito.

Isang buong buwan. Yaan ang tagal ng panahon na aking ginugol sa pag-iimbestiga sa misteryo ng nasabing kanta. Isang buong buwan ang sinayang ko sa panonood ng so called "viral hit" na ito sa mundo ng internet. Isang buwan na wala akong ginawa kundi pakinggan ang kanta at i-replay ng i-replay para namnamin ang bawat linya ng liriko at maghukay ng malalim tungo sa lihim na pilit binabalutan ng mga anonymous conspirators.

Hindi nga ako nagkamali. Nuon pa man, hindi na ako binigo ng mahal kong kutob. Meron ngang secret message sa kantang "Friday". Sa unang pakikinig sa kantang ito ay iisipin na natin na kung ano ang lyrics na pinagsasabi ni Rebecca Black ay yuon na, mali tayo. Sa bawat minutong sinasayang natin sa pag-upo sa harap ng ating mga PC at pakikinig sa kantang ito habang tumatawa tayo sa panlalait, dahan dahan namang gumagana ang ating subconcious minds para i-hypnotized tayo at ipadama sa atin ang mensaheng nuon pa man ay nais nang sa atin ay iparating.

Fornication! Ayon sa mga datos na aking hinagilap, yan ang sikretong subject na nakapaloob sa kantang "Friday" ni Rebecca Black. Mahusay ang naging pagpili ng composers para i-associate sa coppulation ang kanta nila. Isa nga naman ito sa madaming bagay na lagi nating hinahanap-hanap. Hindi tayo mabubuhay nang walang sex. Sex is a supplement. Sex is life. If Friday is sex, then Friday would be our life. Friday would be everybody's supplement.

Wise wicked minds, composers of Friday!

Now, let me lay down these investigatory facts that I have acquired. Through the in-depth word by word, lyric by lyric analysis, mapapatunayan ko na tama ang hyphotesis ko na may double meaning ang kantang ito- sex.

Before I begin, let me share to you some relevant facts:

1. In modern day Astrology, Friday is associated with the planet Venus. Venus on the other hand is named after the goddess associated with love, beauty and fertility.

2. Ayon sa statistics ng SWS, Biyernes ng gabi daw madalas napupuno ang majority ng mga motels.

3. Michael Jackson, the world's most famous phedophile was born on August 29, 1958, and that was a friday.

Now, let's examine the so- called stupid words of this song, shall we?

Yeah, Ah-Ah-Ah-Ah-Ah-Ark
Oo-ooh-ooh, hoo yeah, yeah
Yeah, yeah
Yeah-ah-ah
Yeah-ah-ah
Yeah-ah-ah
Yeah-ah-ah
Yeah, yeah, yeah
(sa intro pa lang, ramdam mo na ang tensyon ng sex. Long Ooohs and deep yeah-ah's. Kulang na lang lagyan mo ng: Oh god!, Oh yes! Fuck me! Deeper!. Lolz! And what's up with the Ark on the first line? Let me guess- na bulunan sa laki)

Seven a.m., waking up in the morning
(who the hell wakes up that late? I know- someone who has been doing it all night)

Gotta be fresh, gotta go downstairs
(kailangang maligo bago lumabas ng kwarto para matanggal ang mga latak ng sex na dumikit sa katawan.)

Gotta have my bowl, gotta have cereal
(nagmamadali itong mag-almusal. Ang lalakeng bida sa istorya ay kasalukuyan nasa bahay ng isang babaeng asawa ng iba. Nagmamadali siya dahil baka maabutan siya ng mister ni babae.)

Seein' everything, the time is goin'
Tickin' on and on, everybody's rushin'
(tama ang aking hinala. Maging ang babae ay nagmamadali din. Takot ang kanilang nararamdaman. Marahil ay ngayon ang dating ng asawa ni babae mula sa isang business trip.)

Gotta get down to the bus stop
Gotta catch my bus, I see my friends
(isa sa mga mauutak na technique ng mga mayayaman nangagaliwa ay hindi sila nagdadala ng sasakyan sa bahay ng kanilang FUBU. Mataas kasi ang tyansa na may makapansin sa kanila at matsismis kung makikita na ang kotse na nasa garahe mo ay hindi sa iyo, at lalong hindi sa asawa mo. Kaya ang magaling na sexperson ay nagko-commute. Minsan ay bus. Ayon din sa linyang ito, nakita niya ang iba pa niyang kaibigan sa bus stop. Siguro ay pare-pareho silang nakipagsex din nuong nakalipas na gabi.)

Kickin' in the front seat
(figuratively speaking, kicking means streching your legs. Pero bakit mo naman-iistretch ang legs mo sa front seat? Maliban na lang kung binibigyan ka ng mouthjob habang nagmamaneho.)

Sittin' in the back seat
(nag-se'sex sa likod ng kotse, paupo)

Gotta make my mind up
Which seat can I take?
(hindi na malaman ng bida kung saan pupwesto. Kasalukuyang may nagaganap na groupsex sa loob ng maliit na Toyota Corolla.)

It's Friday, Friday
Gotta get down on Friday
(get down, as in get down on your knees and suck my d@%$!)

Everybody's lookin' forward to the weekend, weekend
Friday, Friday
(just as i said earlier, friday is Venus' day)

Gettin' down on Friday
Everybody's lookin' forward to the weekend
(getting down and looking forward: definitely a fellatio)

Partyin', partyin' (Yeah)
Partyin', partyin' (Yeah)
(partyin may refer to group sex or swingers party)

Fun, fun, fun, fun
Lookin' forward to the weekend
(yes- sex is fun. 4 times the fun)

7:45, we're drivin' on the highway
(this is indeed clever. Sa unang tingin, aakalain mong oras ito. Hindi pala. It is a bible verse. 1 Corinthians 7:4-5 states that "The wife does not have authority over her own body but yields it to her husband. In the same way, the husband does not have authority over his own body but yields it to his wife. Do not deprive each other except perhaps by mutual consent and for a time, so that you may devote yourselves to prayer. Then come together again so that Satan will not tempt you because of your lack of self-control.)

Cruisin' so fast, I want time to fly
(wow. kahit kailan, masarap talaga kapag binibilisan)

Fun, fun, think about fun
You know what it is
(let's think about sex)

I got this, you got this
My friend is by my right,
I got this, you got this
Now you know it
(it seems that someone is filming a video scandal. Para nga naman maganda ang kuha ng video ay humingi pa sila ng tulong sa isang kaibigan para kuhaan sila. Maganda nga naman ang anggulo kung sa kanan siya pupwesto. )

Kickin' in the front seat
Sittin' in the back seat
Gotta make my mind up
Which seat can I take?

It's Friday, Friday
Gotta get down on Friday
Everybody's lookin' forward to the weekend, weekend
Friday, Friday
Gettin' down on Friday
Everybody's lookin' forward to the weekend

Partyin', partyin' (Yeah)
Partyin', partyin' (Yeah)
Fun, fun, fun, fun
Lookin' forward to the weekend

Yesterday was Thursday, Thursday
Today i-is Friday, Friday
We-we-we so excited
We so excited
(kasaluluyang nasa state ng orgasm ang kumakanta kaya parang pautal-utal ang kanyang pagbigkas. Mapapansin din natin na walang katuturan ang kanyang pinagsasabi, marahil ay naubusan ng blood circulation ang kanyang utak dahil lahat ito'y napunta sa kanyang female reproductive organ.)

We gonna have a ball today
(ball? I think she meant balls. Testicles)

Tomorrow is Saturday
And Sunday comes after ... wards
I don't want this weekend to end
(Saturday and Sunday ay mga araw na madaming palabas sa TV na pambata. So these days connotes kids or children. Now, bakit pinaghiwalay ang salitang after + wards? Wards means to guard, protect or to watch. This lines here implies that we should protect ourselves from accidental pregancy when having sex. "I don't want this weekend to end" may suggest that he isn't into abstinence.

R-B, Rebecca Black
So chillin' in the front seat
(The rapper is with Rebecca Black on the front seat)

In the back seat
I'm drivin', cruisin'
(Then he took Rebecca on the back, then the coppulation began)

Fast lanes, switchin' lanes
(swithin lanes means changing positions)

Wit' a car up on my side
C'mon Passin' by is a school bus in front of me
(Exhibitionism. He loves showing off on people passing by- especially on young kids)

Makes tick tock, tick tock, wanna scream
(Malapit na!)

Check my time, it's Friday, it's a weekend
We gonna have fun, c'mon, c'mon, y'all

It's Friday, Friday
Gotta get down on Friday
Everybody's lookin' forward to the weekend, weekend
Friday, Friday
Gettin' down on Friday
Everybody's lookin' forward to the weekend

Partyin', partyin' (Yeah)
Partyin', partyin' (Yeah)
Fun, fun, fun, fun
Lookin' forward to the weekend

It's Friday, Friday
Gotta get down on Friday
Everybody's lookin' forward to the weekend, weekend
Friday, Friday
Gettin' down on Friday
Everybody's lookin' forward to the weekend

Partyin', partyin' (Yeah)
Partyin', partyin' (Yeah)
Fun, fun, fun, fun
Lookin' forward to the weekend
(paulit-ulit na ang lyrics hanggang mag-fadeout. This implies that we should have sex everyday till we drop.)

At first hindi ako makapaniwala, then tumaas ang kilay ko sa aking natuklasan. Siguro nais ng mga lumikha na kumita ng malaki sa single na ito by marketing it to young people. Ganundin, by putting hidden messages into the song ay mataas din ang chance na maakit din nila ang mga people within the 20-45 age bracket. Akala mo wala lang pero sub-conciously ay inaakit tayo ng kantang ito by associating itself with sex. Sino nga naman ang taong ayawsa sex. Mr. Sigmund Freud will concur me on this one.

................seriously, wala lang akong sex for the past 6 months kaya siguro kung ano- ano na lang ang naiisip ko at lahat ng bagay ay nako-correlate ko sa sex. Please excuse me.

A Theory on How The General Died

2011-02-09T01:34:00.000-08:00

Si Mang Tomas ay isang sapatero na nakatira sa Baesa, Quezon City. Siya ay isang tipikal na mamamayan- hindi isang anghel, hindi rin masasabing masama. Ang maliit na pwesto ng shoe shine ni Mang Tomas ay malapit sa tindahan ni Aling Tale. May pwesto rin sa nasabing tindahan ang cigarette vendor na si Jun. Maganda ang samahan ng dalawang lalake. Kay Jun bumibili ng yosi si Mang Tomas dahil walang sigarilyo sila Aling Tale (palibhasa Born-Again Christian). Kung minsan naman, nanlilibre sila ng meryenda- lalo na kung maganda ang kita.

Isang tanghaling tapat ng Abril, na'bored si Jun. Dahil sa walang magawa ang yosi vendor, sinilip niya ang loob ng tindahan ni Aling Tale. Mainit nang mga panahong yuon kaya nakita ng lalake na nakaidlip ang matanda. Nakaisip ng kung anong katarantaduhan ang lalake at ipinasok ang braso sa awang ng tindahan. Mabilis ngunit maingat na kumuha ang gunggong ng isang pakete ng Fita Buscuit. Nang masiguro niyang hindi siya napansin ng bantay ay dagli dagli siyang bumalik sa kanyang pwesto at masayang nilamutak ang hinarabas na biskwit.

Nagulat ang damuho nang lingunin niya si Mang Tomas at mapagtanto na gising pala ito. Kanina pa pala siya inoobserbahan nito kaya nahuli siya sa aktong ninakaw ang paninda ng ale. Halos mangisay sa takot si Jun. Maya-maya, biglang tumayo si Mang Tomas at walang sabi-sabing kumuha din ng Fita Buscuit. Namangha si Jun dahil walang hirap na nakuha ng sapatero ang biskwit. Lalo siyang namangha nang makita niyang dalawa ang hawak ni Mang Tomas. Hindi lubos maisip ng binata kung papaanong nagawa yuon ng sapatero nang hindi namamalayan ng kawawang tindera. Walang imikan na kinain ng dalawang ungas ang dinekwat nilang mga epektos.

Lumipas ang mga araw na normal lang ang naging takbo ng buhay ng mga taga baranggay. Ganundin ang munting kalokohan ng dalawang kupal kila Aling Tale. Isang araw na mainit muli ang panahon- naisipan uli ng dalawa na magnakaw ng makakain sa munting tindahan. Parang wala na lang sa kanila ang ginagawa nila- hindi na sila kinakabahan na biglang magising ang mahilig mag-siestang matanda.

Ilang araw muli ang lumipas, dumating ang ilang kagawad ng baranggay at kinausap si Mang Tomas. May nakahuli daw sa kanyang taga roon na kumukuha ng lata ng sardinas habang tulog ang tindera. Inatasan siyang umatend ng hearing de baranggay sa susunod na dalawang araw. Parang naupos na kandila ang matanda sa takot. Hindi niya inaasahan na may magsusutsot sa kanya. Kinausap niya si Jun at tinanong kung anong dapat gawin. "Ganito na lang", ika ni Jun. "Punta ka ng sementeryo bukas. Sama mo sila Tikoy. Kunwari, iinuman kayo. Tapos, papupuntahin ko si Jethro para bugbugin ka. Tapos, kapag nabugbog ka na- pakita ka kay Aling Tale. Siguradong maaawa sayo yun kasi Born-Again yun eh- hindi na magdedemanda yun"

Medyo may pagka-tanga ang idea ni Jun pero pumayag si Mang Tomas, baka sakali daw. Kinuntsaba rin nila si Jethro, isang tambay, pati na rin si Tikoy, isang sunog baga sa kanilang lugar kapalit ng isang kaha ng beer.

Dumating ang araw ng "palabas". Gaya ng napagkasunduan- pupunta sila Mang Tomas, kasama si Tikoy sa sementeryo para mag'inuman kuno. Tapos ay darating bigla si Jethro, para bugbugin ang sapatero. Naatasan naman si Tikoy para ikalat sa bario nila na nabugbog nga si Mang Tomas. Nagkasundo din sila na hindi bibigyan ng grabeng sakit ng katawan si Mang Tomas- sapat lang para kaawaan siya ni Aleng Tale sa kahihinatnan ng kalagayan niya. Si Jun naman ay mananatili sa tindahan para hindi maghinala ang matandang tindera.

Handa na ang lahat para sa plano. Nauna si Mang Tomas sa lugar kasama si Tikoy. Hinihintay na nila ang pagdating ni Jethro. Nagpaalam pansamantala si Tikoy para juminggel. Sa malayo ay makikitang parating narin si Jethro. Handa na si Mang Tomas. Huminga lang siya ng malalim nang biglang mula sa kung saan ay may sumulpot na hindi kilalang lalaki at sinaksak si Mang Tomas sa dibdib. Nagawa pang bunutin ni Mang Tomas ang balisong na lagi niyang baon para gumanti ngunit napuruhan siya ng suspek at tuluyan siyang nawalan ng lakas. Sa bilis ng mga pangyayari ay hindi na nagawa pang makilala ng kawawang biktima ang salarin at tuluyan na itong nakatakas. Siya namang balik ni Tikoy at nagulat sa nasilayang tagpo sa sahig ng sementeryo. Duguan ang sapatero- face flat. Nagsisisigaw si Tikoy sa gulat. Narinig ito ni Jethro at hindi na tumuloy sa lugar, bagkus ay tumililis na rin ito palayo sa scene of the crime.

Mabilis na kumalat ang balita tungkol sa nangyari kay Mang Tomas. Naniwala ang lahat na nagpakamatay ito sa pamamagitan ng pagsaksak sa dibdib dahil sa nakitang hawak niyang balisong. Imbis na maawa ang iba, galit at poot ang naramdaman ng mayorya dahil naging duwag daw siya at hindi hinarap ang nakatakdang hearing de baranggay at ginamit ang pinakamadaling daan palabas. May iba naman ang nakikisimpatya sa sapatero dahil ika nila ay honorable ang pagkamatay niya.

Sa gitna ng mga biglaang kaganapan ay may munting misteryo na nakalutang sa sulok. Iilan lang ang nakakaalam ng tunay na nangyari: ang hindi kilalang lalaki na inarkila para itumba si Mang Tomas, at si Jun- na nagawang traydurin ang kumpare sa takot na ilaglag din siya nito sa nagaganap na nakawan sa tindahan ni Aleng Tale.

Book Report: Battle Royale

2011-01-18T01:59:00.000-08:00

Bata pa ako nuon. Mula sa isang kaibigan ay aking nakilala ang isang kontrobersyal na pelikula. Kontrobersyal- in the sense na na-ban daw ang pelikulang ito sa madaming bansa dahil sa violent na theme nito. Napanood ko ang pelikula. Nagustuhan ko naman. Ayos ang acting ng mga artista. Ayos ang special effects. May mga weird parts lang. Ano ba namang maaasahan natin sa isang Japanese-made na pelikula kundi weirdness to the heavenly level. Ganunpaman, tumatak na ang pelikula sa isip ko bilang isa sa mga greatest movie I have ever watched.

After humigit-kumulang siyam na taon, saka ko lamang napagtanto na ang nasabing controversial movie ay hango lang pala sa isang libro. Hindi ako mahilig magbasa ng mga paperback novels and shits kaya nuong una ay hindi man lang ako naging interesado para tingnan man lang ang cover nito. Nagkaroon lang ako ng interest nang makapulot ako ng 1000pesos sa daan at nagkaproblema ako kung paano ko gagastusin ang nasabing halaga. To cut the long story short- umorder ako ng nasabing libro via the internet.

I read the book from cover to cover, out of curiosity. I spent a lot of time with it by my side. Before I go to bed, as i drink my morning coffee, while at the LRT, on my lunch breaks, and as i fornicate. After nearly four months, I finished it. It was nice. It is nice! Siguro narinig niyo na rin ang novel na ito. Battle Royale by Koushun Takami. Published originaly in Japanese. Translated in English by Yuji Oniki. A very thick fucker. 620+ pages. Very few copies are imported to the Phillipines so Zhurutang is so blessed to have his own.

Dahil napanood ko na ang movie, madali na para sa akin na i-absorb ang plot. Halos pareho na lang din naman ang dalawa. Mas extensive lang ang libro kase nabigyan ng side stories ang lahat ng characters.

The story flows through a number of characters' point of view- mainly by the protagonist: Shuya Nanahara, a troubled high school youth, born and raised in an alternative era of Japan. Japan, where it was generally known as the "Republic of Greater East Asia". Sa novel na ito, ang Japan ay isang totalitarian country. Pretty much like North Korea.

Kamalas-malasan, napili ang class section nila Shuya sa isang programa ng gobyerno na kung saan isang klase ng mga estudyante ang pipiliin para maglaro ng "Battle Royale". Hindi ordinaryong laro- kase dadalhin kayong mag'kaka-klase sa isang deserted na isla. Lahat kayo ay bibigyan ng tig-iisang armas. Ang objective ng laro ay magpatayan kayo hanggang may matirang isa. No holds barred. Survival of the fittest. Simple lang di ba?

Sa first impression- iisipin mo na napaka-bayolente ng nobelang ito. Oo! Ganunpaman, nag-rerevolve din ito around the lives of all 42 students (kasama na yung bida). Sa 42 na yan- halo halong mga characteristics mayroon sila. May mga tweetums (high school students lang sila so mga around 15 - 16 years old), may mga maaangas, may bading, may matatalino, may mga joker, at may mga neutrals lang din. Alam mo yun, typical teens. May mga kanya-kanyang katangian ang bawat estudyante. Kanya-kanyang personal backround. Kanya-kanyang drama. Kanya-kanya ring diskarte kung papaano makaka-survive sa programang ito. That makes this novel so complex.

Sabi ng matatanda, mahalin mo ang kaibigan mo nang kasingtindi ng pagmamahal mo sa sarili mo. Sabi ko naman, mahalin mo ang syota mo nang higit sa pagmamahal mo sa kaibigan mo- lalo na kung sexy. Pero papaano kung kailangan ninyong kalimutan ang bawat isa para sa sole purpose na mabuhay? Handa ka bang patayin ang kaibigan mo? Worse, handa ka bang patayin ang sexy mong syota? Papaano kung pokpok ang syota mo, mamahalin mo ba siya? Handa ka bang mamatay para sa taong hindi ka naman binibigyan ng importansya? Papaano mo bibigyan ng importansya ang taong malapit nang mamatay? Who the hell is Bruce Springsteen? Ilan lamang yan sa mga katanungang napagdaaan ng mga karakter ng nobelang ito. Lahat yan kanilang nasagot. Ngunit nang subukan kong ilagay ang sarili ko sa kanilang katayuan- bigo akong makakuha ni katiting na liwanang sa dilim.

Kung fan ka ng pinoy romantic pocketbooks, hindi ko mai-rerecommend na basahin o bigyang pansin man lang ang librong ito. Hindi mo kakayanin. Ang amount ng violence at gore ay higit pa sa hayop at malansang isda. On the otherhand, if you are fond of the darker side of literature, I suggest you spend your 500pesos on this wonderful work of art.

As for me, I had a great time. Every page contains something not ordinarily encountered on your daily dose of Pinoy telenovelas and Tiktik adult stories. The whole plot is the climax. Medyo nahirapan lang akong i-memorize ang pangalan ng lahat ng characters. First, japansese names are pain in the butt. Second, 50+ ang characters, damn it!. Another thing is- the book has flaws of its own. Isa o dalawang beses akong naka-encounter ng maling chronological arrangements ng events. Hindi rin naiwasan na may mapansin akong wrong grammars and shits. Naiintindihan ko naman kasi translated lang ito from Japanese. Siguro kung makakaintindi ako ng Nihonggo and maa-acquire ko ang original published edition nito, baka mas lalo ko pang mahalin siya. Naging best seller ito sa Japan and naging instant cult classic. Ginawan ng movie adaptations and nagawan din ng mangga series.

I rate this epic creation 9 stars out of 10. A must read for odd individuals like me.

Top 10 WTF Filipinos of 2010

2010-12-31T10:21:00.000-08:00

2010. Makulay na taon para sa mga Pilipino. Kung ang mga history books lang na nira-rasyon sa mga pampublikong paaralan ay gagawing coloring book, ka-kailanganin ko ang crayola box na may 32 colors. Matindi! First automated election, mga laban ni Manny Pacquaio, hostage crisis sa Luneta, pagkamatay ni Rejoice ng Baywalk bodies- lahat yan nangyari within the short span of 12 months.

At sa pagsasara ng taon, napakasarap ng pakiramdam na aalahanin mo yung mga bagay at pangyayaring nagdaaan sa buhay mo. Maganda at hindi. Yung iba nating kaibigan, kanya-kanya nang sulat ng kanilang annual mémoire. May iba gumagawa na ng scrap books. Meron nag-design na ng koleksyon ng sex videos.

Sa media din, andyan ang ibat-ibang roundoff ng everything under the sun. Like Top 100 songs of 2010, Top 10 news, Top 10 Maria Ozawa look alike of 2010, etc. etc.

Para sa akin, "delicious and entertaining" ang year 2010. Siguro dahil sa taon na ito, natuto akong magbasa ng dyaryo at ng webnews. Marami akong personalities na nakilala na hindi ko alam na nag-e'exist pala. Marami ding nilalang ang nakapagbigay sa akin ng kasiyahan kahit sa simpleng bagay dahil alam ko kung gaano ka-imbecile sila sa specific na ginawa nilang yun.

Kaya without further ado, may I have this privilege to present to you, the Top 10 WTF Flipinos of 2010:

12. Charice Pempengco

Napaka'talented na bata. Bihasa sa pag-awit. Kayang-kayang makipagsabayan sa lahat ng artists both international and local. Proud sa kanya ang kanyang mga Pinoy fans kasi magkakaroon daw siya ng part sa sikat na palabas na Glee. Ayos naman ang acting niya kaso hindi na uli siya lumabas muli. Para tuloy pinatikim lang siya. Lolz. (or hindi nagustuhan ng director ang mukha niyang bagong botox na kagaya ng kay Sylvester Stallone)

11. Congressman Emmanuel "Manny" Pacquiao

Eight world titles. Two great boxing matches in one year. Saan ka pa? Kaso bakit nag'pulitika ka pa? Kahit medyo banas ako sayo kasi dalawang beses din akong natalo sa pustahan dahil sayo eh, nakakaramdam din ako ng konting habag. Aware ka ba na sa kabila ng greatness na nayayakap mo ngayon sa buhay mo, sa likod mo ay may mga tao ding lihim kang pinag-tatawanan dahil nag'mumukha ka lang tanga as a politician. Come on dude, man of the congress ka. Trabaho mo ang pag-aralan ang lahat ng nakabinbing batas para kapag nagkaroon ng sesyon ay alam mo kung "yes" or "no" ang isasagot mo sa botohan, at hindi ang mag-pagawa ng medical hospital dyan sa Saranggani. Hindi mo magagamit ang kamao mo kung sakaling hamunin ka ng debate ng kapwa mo representative. Habang maaga pa, mag-resign ka na lang. Magmumukha ka lang katawa-tawa kung sa bawat interview sayo ng mga bigating political news anchor, ang isasagot mo lagi ay: "Nag-papasalamat aku sa Pangenoon, dahel kong hende dahel sa kanya wala aku ngayun deto."

10. Miko Morelos

Kaawa-awang nilalang. Napagkamalang nanalo ng 741 million sa lotto. Kinuyog ng sambayanang Pilipinas. Hindi nakatulog ng isang linggo. Sa bandang huli, nalamang babaeng gurang pala ang tunay na nagwagi. Nakahinga ng kaunti pero buong buhay niyang dadalhin ang burden na SANA SIYA ANG NANALO! Sayang.

9. Mai Mislang

Taong 1970's nang pumutok ang Vietnam War. Libo-libong Vietnamese ang napilitang lisanin ang kanilang tinubuang lupa at manirahan sa mga karatig na bansa para makatakas sa hagupit na dulot ng giyera. Isa ang Pilipinas sa napili nilang maging kanlungan. Bilang mga hospitable na Pilipino, tinanggap natin sila. We let them stay in our house. We let them eat our food and even drink our wine. May nag-twitt ba sa kanila na panget ang lasa ng alak natin? Wala! Kase wala pang Twitter noon, heller!

(Off topic: I had this Vietnamese classmate back in my high school days. Well, she's damn ugly.)

8. Pres. Benigno "Noynoy" Aquino III

Kapag nag-pi-field visit ka sa isang pinangyarihan ng hostage crisis at madami ang namatay, huwag mong kakalimutang ngumiti dahil bilang presidente ng Pilipinas, mahalaga pa rin ang image. So, projection lang! Charm! .......... tapos punta ka ng New York at kumain ka ng hotdog!

7. Carlos Celdran

a. Hindi ka sana sa Manila Cathedral gumawa ng eksena dahil dyan nagsisimba si Mayor Lim- malamang na mapapakulong ka nga. Buti nga, hindi ka niya pina-kaladkad sa mga pulis papuntang Tondo eh. Sana sa Quiapo Church ka na lang.
b. Ayon kay Pope Benedict, pabor daw sa kanya na gumamit ng condom ang mga baklang prostitute. +1 sa iyo yun.
c. Mukha kang si Curly Howard ng The Three Stooges.

6. Joel Lito Tionzon

Isang ordinaryong mamamayan na biglang sumikat sa history ng Pilipinas dahil sinakyan ng tangang media ang pagkalat ng "Tatang Scandal". Ang nasabing video scandal ay kinunan umano ni Ginoong Tionzon habang siya ay nakikipag-sexy time sa isang menor. Nagdulot ng nationwide uproar and nasabing insidente. Nang'galaiti sa galit ang mga konserbatibong aktibista. Ang mga blogger, nagpahayag ng kanya-kanyang simpatiya sa menor na biktima. Nagpalabas ng malawakang manhunt ang PNP sa buong Region V. Sandamakmak na malilinis na tao kuno ang nag-prisintang sila na daw ang tutugis at papatay sa malibog na gurang.

But wait! I think there's nothing extraordinary about that. There are a handful of sex videos around today. Wala namang espesyal sa sex video na ito. Worse, the minor was a pokpok, according to her own mother (pati na rin yung ate niya na naka-scandal din ni tatang). So, what's wrong?

Apparently, kaya maraming nagagalit sa tatang na ito kase maraming kalalakihan ang nadismaya dahil sandamakmak na close-ups niya ang makikita sa mga sex video. Sino ba naman ang hindi mabubuwiset manood ng sex video na puro mukha ng tarantadong ito ang makikita. I have watched the whole series myself- and I throwed up.

5. Senior Inspector Joselito Binayug

One bad ass police officer of the Tondo PNP. Sinong hindi makakalimot sa manong na ito. Sumulpot ang isang video na kung saan isang snatcher ang nahuli umano ni Ginoong Binayug at walang awang tinortyur para mapaamin sa ginawang kasalanan. Okay lang sana eh. Ano bang masama kung tortyurin ka? Ako man, ilang beses na akong naitali sa puno ng mga kalaro ko ng patiwarik habang pinapalo ng kawayan sa ulo. Ang mali lang sa mamang pulis ay hinawakan niya ang patotoy ng naturang snatcher WITH HIS BARE HANDS at kinoryente gamit ang kung ano mang electrical device. Seriously Sir, sana nag gloves ka man lang.

4. Kris Aquino

What's the most exciting thing you could post on your twitter? I-post mo na may FOOT AND MOUTH DISEASE kayong mag-anak! Lolz.

3. Hubert Webb

Sa pagkaka-acquit kay Hubert Webb, et.al. sa kaso ng Vizconde Massacre, gatambak na katanungan ang umusbong. Nailatag ba ng tama ang hustisya? Bakit tumagal ng ganoon ang kaso? Nabayaran ba talaga ang mga judge? Nasaan ang semen sample sa bangkay ni Carmela? Ano ang motibo ng NBI asset na si Jessica Alfaro sa pagtuturo sa mga suspect? Kung inosente ang mga suspect, nasaan ang mga totoong salarin? Paano na si Ginoong Lauro Vizconde?

Isa lang ang alam ko: sa gandang lalake ni Hubert, malamang na ni-rape din siya ng mga kapwa niya preso sa loob ng bilibid for 15 years. Kaya't humanda na tayo dahil ngayong nasa labas na siya, tayo namang mga lalake ang re-reypin niya.

2. Jason Ivler

Kung wala kang magawa sa buhay mo, ano ang masarap na trip mong gawin? Simple-mang'gitgit ka ng sasakyan sa kalsada tapos pag nalaman mong government official ang nakabangga mo- barilin mo. Then, magtago ka sa bodega ninyo hanggang tubuan ka ng balbas. Tapos mababalitaan mo na lang na nahuli ka na daw sa Qatar kase may kapangalan ka daw dun na kawawang OFW. Kaawa-awa to the point na ipa-deport siya ng mga pulis dun pabalik dito sa Pilipinas kasi wanted ka nga. Tapos sasabihin ng mga NBI dito na false alarm lang and on-the-loose ka pa rin. Then, may police asset na nagsutsot sa mga operatives na nagtatago ka nga kaya nagkaroon ng manhunt operation sayo at nalamang nasa bodega ka nga ng nanay mo. Then, kapag nasipat ka, wag kang papahuli ng buhay. Makipag-bakbakan ka tutal may armalite ka naman na bigay ng foreigner mong tatay. Hindi sapat ang 2 NBI agents na nasugatan mo, sana nag-amok ka pa. Kaso nahuli ka eh.

Wag kang mag-alala, hindi ka naman malulungkot sa kulungan kasi may balak din kasuhan ng mga NBI ang kunsintidora mong nanay ng Obstruction of Justice. Malay mo, kantahan ka niya sa loob ng "Anak' habang nagpapa-pictorial siya ng nakahubad.

1. Ex-Senior Inspector Rolando Mendoza
I didn't have a rough time thinking of who shall I put in the no.1 spot. This guy right here, I think, is the most WTF Filipino of 2010.

Another bad ass police officer in our list but compared to Sir Binayug, Sir Mendoza is the "cream of the crop" when it comes to "bad assedness". Nakasuhan noon ng extortion at na-dismissed sa serbisyo. Pero sumigaw si manong pulis ng "foul"! Na-set up lang daw siya. Gusto lang niyang bumalik sa posisyon at mabawi ang pinagkait na pension na sana ay magiging katuwang niya sa pagtanda. And what would a bad ass like Mr. Mendoza do? Hostage a bus full of Hong Kong peeps!

WTF moment of his life: Umorder ng pananghalian para sa mga chinese niyang hostage na sa bandang huli ay pinatay din niya. Baka walang extra rice?

Baka itanong mo, anong mga criteria ang ginamit ko para maiayos ang nabanggit na list. Well, fuck off dahil wala! Napag-tripan ko lang na isama itong mga taeng personalities na ito base sa kung gaano katawa-tawa ang pinag'gagagawa nila sa buhay nila ayon sa aking point of view. And yes, hindi dapat Top 10 ang title nito kasi 12 sila. Lolz!

The "Let's Join Because They Have Free Food" Syndrome

2010-05-01T02:24:00.000-07:00

I've been a part of a rally kanina by accident. Nagtipon-tipon kanina yung mga raliyistang pa-Mendiola sa tapat namin. I work somewhere here in Morayta na malapit sa isang well-known school at hotel. Akala ko nuong una, pagnag-meet sila, lalarga na kaagad sila. Kaso, nagkaroon pa sila ng munting programa sa tapat ng pinagtatrabahuan ko. I am never been a fan of a rally. Bwisit ako sa mga nag-ra'rally kasi nakakapang-traffic lang sila ng kalsada. Napatunayan ko nga kanina kasi ang traffic sa Morayta Ave. at Recto. Ang daming napilitang maglakad. Tagatak ang pawis, nakabusangot lahat. Ako naman, dahil walang gaanong trabaho, tumambay ako sa tapat namin at nakinood na rin. Technically, I was a part of that mini rally kasi nakisalamuha ako sa kanila. I was part of history now. It made my butt quiver in excitement. First time ko.

Nag-umpisa ang programa sa pag-papaalis nila sa ibang mga street vendors ng Morayta. Io-occupy daw nila ang pwesto nila. Then, in-occupy din nila yung parking space ng boss ko. Buti hindi dumating si boss kungdi magiging laman ng dyaryo yung security guard namin gawa ng pakikipag-suntukan sa mahigit 500 na raliyista, or worse, mag-aaply siya ng loan sa bank para mag'pa-face rehabilitation. Halo-halo ang itsura ng mga rallyist. May mga naka-color coded shirts, may mga naka-shirt ng isang sikat na partylist, may mga naka- motorcycle, may naka-tsinelas, may emo (tama po, ang nabasa ninyo), may kalbo, and may mga mukhang snatcher.
Maya-maya habang nagbibigay ng speech yung leader ng organisasyon ng manggagawa ng Goldilocks (yes, i am 100% sure na taga Goldilocks yun kasi nakikinig ako sa main speaker nila),nagkagulo sa bandang likod ko. Akala ko fans sila ni Mr. Speaker Man, hindi pala. May babae palang dumating na may dalang pagkain. Kanya-kanyang kuha yung mga nasa likod ko sa malaking plastic bag ni Ale. Kung kupal lang talaga ako, itataas ko ang kamao ko at sisigaw ng "IBAGSAK!", Sabay kukuha ako ng pagkain. Ahehee! Kaso nag'dalawang isip ako kasi nag-aaway na sila sa pagkain. Kokonti lang naman yung laman ng bawat styro kaya hindi na ako nakihalo. Kanya-kanyang pwesto na sila sa kalsada para kumain (take note: sinakop nila yung southbound at northbound ng Morayta Ave. kaya frozen and daloy ng trapiko.) Maganda ang speech Ni Mr. Goldilocks Employee. Ibinahagi niya ang mga karanasan ng unyon nila nung mga panahong nagkaroon ng mass layoff sa kanila. Hindi ko lang alam kung naintindihan ito ng mga nakapaligid sa akin kasi abala sila sa pagkain ng relief goods. Natapos na siyang mag-speech- kaunti lang ang pumalakpak. Yung iba, pilit pa kasi pumalakpak daw ang katabi nila.

Meron nag-speech din. Pinuno naman siya ng unyon ng mga empleyado ng PNR. Sa kasamaang palad ay hindi ko na-gets ang sinasabi niya kasi may dumaang isang truck na may dalang drum band.

Ang mga sumunod na speeches ay hindi ko na rin binigyang pansin. Mas pinili ko na lang na mag-observe sa mga nakapaligid sa akin. Napansin ko na yung iba walang kaalam-alam sa mga nangyayari. Pakiramdam ko'y totoo ang mga haka-hakang mga "hakot" lang sila. Sinubukan ko ngang magtanong-tanong. Eto ang iba sa mga conversations namin:

(1)
ako: Pre, ano yang RH Bill na yan?
lalakeng may placard na "RH Bill ibasura": Huh?! Oo!
ako: Okay.

(2)
ako: Sino yang JV Bautista?
lalakeng naka t-shirt ng "JV Bautista for Senator": For senator!
ako: (speechless)

(3)
ako: lumalakas daw sa survey si erap ah?
babaeng namimigay ng flyers ni bro. eddie: blah, blah, blah, at least si noynoy hindi kurap, blah, blah, blah
ako: (wtf)

(4)
lalakeng rallysta: may mineral kayo?
ako: meron. 13 pesos
babaeng extra: (sa lalakeng rallysta) wag na! may darating daw na tubig mamaya
ako: crap

Napansin ko rin ang isang grupo ng kahina-hinalang mga tao. Maayos ang mga suot nila. Hindi sila mukhang pawisin. Mayroon silang dalang parang ledger. Nasulyapan ko na may mga pangalan ito. Hindi ko lang sigurado kung death note ito o ano. Binibilang nila ang bawat taong present at bilang ng taong naka-sulat sa legder. Sa palagay ko'y nagsasagawa sila ng tally of some kind. Pinapirmahan nila ang said ledger sa leader ng bawat organisasyon then nagbibilang muli.

Bandang 9:30 am, nagsalita na ang main speaker. Hudyat na lalarga na sila pa Mendiola, ang tagpuan ng lahat. Ibinigay na ang instructions ng formation. Mauuna ang dalawang itim na kabaong na may naka-mark na "CAPITALISASYON" at "REHIMENG GLORIA". Susundan ng isang grupo ng manggagawa. Then yung mga naka-motor, then yung mga taga Goldilocks, and so on. Nagsalita muli si Ginooong Speaker- kailangan daw niya ng dalawa pang volunteers na nakaitim para tumulong magbuhat ng kabaong. Ang special na kabaong ay halatang gawa lamang sa pinagtagpi-tagping illustration board na ginagamit ng mga grade 3 pupils kapag math class. Gusto lang siguro niyang gawing tig-apat ang tagabuhat nito para additional drama. In-announce niya na kailangang naka-itim ang volunteers. Nagkataong naka-itim ako this morning pero wala akong balak makisawsaw. Magmumukha lang akong tanga. Sa ganoong ka-gaang bagay, pwede mong iwagayway yung kabaong pero apat-apat pa kayo. Hello?!

Inabot ng siyam-siyam ang pag-aayos ng formation. Hindi magka-ugauga ang iba dahil naguguluhan sila sa sarili nilang grupo. Anim na tao daw kada hilera, instruction ni leader- pero si Manong na naka t-shirt ni noynoy, pang 7 na sa row. Matured na si manong para makaintindi ng simpleng panuto na 6 per row pero ayaw pa rin niyang umiba ng pwesto. Nabiwisit si leader kaya't ibinulyaw niya sa megaphone kung gaano ka-pasaway ni Manong. nagtawanan ng malakas! si Manong, still has no idea.

Bago lumarga, nag-review muna. Sisigaw si lider ng "ADMINISTRASYON NI GLORIA". tutugon tayo ng, "SALOT, NAPAKA-SALOT, KASALOT-SALUTAN!" Nag-practice pa ng 10 times kasi hindi nakuha ng majority yung "KASALOT-SALUTAN". Ako man, sinubukan kong sumabay, nabulol din ako sa term na yun. Inisip ko na lang, sana madapa yung nag-imbento ng word na "KASALOT-SALUTAN". Pwede na lang kasi namang "ADMINISTRASYON NI GLORIA, SALOT SA MASA" o kaya yung gasgas na chant na "MAKIBAKA, WAG MATAKOT".

Pasado 11 ng tanghali, nakaalis din sila. Nalagay muli sa katahimikan ang buong Morayta. Nakadaloy uli ang mga sasakyan. Nakapagtinda uli ng headband at tali si Manang. Nagbukas muli ng gate ang mga taga University Belt. Kami naman, ayon, nagwalis kami ng tapat at namulot ng nagkalat na bote ng mineral at styrophoam.

Gusto kong isipin- kung si manong na may placard na "RH Bill, Ibasura", ay itinuon na lang ang oras sa pagbabanat ng buto at pagpapayaman kesa sasayangin lang ang oras sa pag-sama sa mga rally, baka mas maraming tao ang sumaya. Nasaan ang essence ng May 1?

Meow ang Itawag mo sa Akin

2010-04-27T01:40:00.000-07:00

Tinanong ko noon ang aking ina, "Ma, saan mo dadalhin si Pussy"? "Ay naku, ipasasabay ko na sa truck ng basura"! Ayun lang ang mga huling mga katagang sinabi niya habang hawak niya ang kasuklam-suklam na garbage bag. Sa kabilang kanto, tanaw ko ang papalapit na truck ng basurero. Hindi ko na hinantay pang umabot sa tapat ko ang lalakeng dadampot at kukuha sa mahal ko, patakbong pumasok na ako sa loob ng bahay. Musmos pa lang ako nuon. Batang nagkaroon ng munting pet, munting kaibigan.

Umiiyak, namamasa ang underarm, tumutulo ang sipon kong niyakap ang aking throw pillow habang nagre-reminisce ng masasaya't makukulit na sandaling kasama ko si Pussy Cat, ang mahal kong alagang pusang kalye. Inaalala ko kung papaanong muntik na akong ma-baranggay dahil nag-hysterical ang kapitbahay namin nang iuwi ni Pussy sa amin ang isang pares na underware ng ginang. Naalala ko rin ng minsang kinagat at kinalmot ni Pussycat si Gringo, ang alaga naming munting itik, which to my surprise, ay nabuhay, ngunit namatay din after 30 minutes. Minsan na rin akong kinalmot ni Pussy, nang aksidente kong matapakan ang kanyang furry tail. Nataranta kami sa bahay dahil baka may rabies si Pussy kaya itinakbo ako sa health center. Maswerte naman at walang sakit ang alaga ko.

Ang papalayong ugong ng truck ng basura ang talagang nagbigay ng kirot sa aking dibdib, wala na si Pussy- wala na ang mahal kong alaga.

Sampung taon na ang lumipas mula nang sapilitan siyang ilagay ni nanay sa itim na garbage bag. Pilit kaming pinaglayo nuon. Madungis daw siya, mabaho, matakaw, naninira ng dyaryo, laging may greenish discharged sa vagina, and so on and so forth. Ganunpaman, pilit ko siyang pinaglaban. I did my best but I guess it was not good enough. Noon yun.

Sapat na panahon na ang sampung taon para maghilom ang sugat sa puso ko dulot ng pagkalayo sa alaga kong pusa. Naka-move on na ko. Tuluyan ko na siyang kinalimutan. hindi ko na rin inaasahan pang babalik siya sa piling ko. Kailangan kong intindihin na kahit hamak na pusang kalye lamang siya'y maraming nag'kakagusto sa kanya. What the hell?!- marami siyang inasawa, lahat ng pusa sa kanto'y natikman siya. But what I am pointing out is kaya niyang mabuhay mag-isa. Hindi niya ako kailangan. Mabubuhay siya kahit wala ang pag-aaruga ko. Ako? Bata lang ako noon. Panahon noon na ang akala ko'y hindi ako makakatagal na wala siya. Iba na ngayon- nag'mature na ako. I'm a grown man. I'm a changed human being. Tanggap ko na rin na hindi kami para sa isat-isa. Makakahap din ako ng pusa o ano mang pet na para sa akin.

Salamat Pussy Cat! Ang ligayang dulot mo ay nakatatak sa aking puso. Saan ka man naroroon, alam kong buhay ka pa rin dahil magaling kang magnakaw ng isda.

Sa iyo, oh mahal kong mambabasa, baka sakaling ma-ispatan mo si Pussy Cat na pagala-gala sa kalsada. Maaari lamang na i-"Hi"! mo ako sa kanya. Madali lamang siyang makilala dahil mukha siyang gusgusin. Itim ang kulay niya na may brown spots. Sayang at di pa uso noon ang camera phones kaya wala akong remembrance niya. Iginuhit ko na lang siya gamit ang Mspaint..... at aking alala.

I Wish to Sit with You When the Day Comes

2010-03-26T17:56:00.000-07:00

The May 2010 Election is fast approaching. The official campaign season has just begun. Politicians shook my hand, some gave money, some gave their smile, but no one dared to kiss. It's hard to pick which one to vote. There are so many to choose- just like having your lunch at McDonald's. As a proof that I am a patriot, I like to present the list that I'll bring at the day of "shading":

President: Dick Gordon
Vice President: Bayani Fernando

1. Pia Cayetano
2. Miriam Defensor Santiago
3. Franklin Drilon
4. Juan Ponce Enrile
5. Kit Tatad
6. Bongbong Marcos
7. Satur Ocampo
8. Sergio Osmena
9. Ompong Plaza
10. Tito Sotto
11. Jinggoy Estrada
12. Alex Tinsay

The Happy Fanshu Experience

2009-11-20T18:45:00.000-08:00

There's this new store along Morayta Street in Manila which offers a "new" kind of refreshment. As far as I know, they started back in Taiwan where their primary customers were Chinese tongues. Now they're here in the Philippines to market their stuff to us.

Chinese drinks- a cool new, yet weird beverage to try. Their main ingredient is tea. Ice-cold tea. Then they mix this tea with different flavorings to give it a hip twist. They offer a wide range of choices from Coconut Milk Tea to Black Latte to the most bizarre that I have tried- Lemon Tea with Champoy. Damn it, that was eerie.

First time drinkers/triers should start with the plainest flavor- Pearl Milk Tea. A pleasant taste of natural milk mix with the nice aroma of morning tea with refreshing ice-cold mouth experience added with this chewy pearls just like the ones that they serve in Zagu. They also serve this drinks with pudding, if pearl isn't your type.

I just drank my 10th Japan Milk Tea with pearls and puddings this week.

Just don't buy anything with Champoy on it, that's gross! Visit Happy Fanshu and give it a try.

Si Agapito Flores at ang Lihim ng Fluorescent Lamp

2009-10-30T01:51:00.000-07:00

Have you ever wondered who invented those lights above your head? When I was a kid, I was made to believe that Agapito Flores invented the fluorescent lamp. I remember my Sibika at Kultura teacher bragged about this famous Filipino inventor. I was so amazed by that guy, back then.

Then this year, I read an article about Nikolai Tesla somewhere over the Internet.

It discussed how the Croatian guy invented the fluorescent lamp. Further researching proved that the poor Filipino, Flores, didn't actually patented the said thing, but he perfected his first lamp- years after somebody has already mass produced it.

The history about Agapito Flores is still being taught in our public schools today. Science textbooks even have prints about the lamp being named after our fellow Filipino brother's surname hence, FLOREScent lamp.

Poor Filipino!

I think somebody just made a joke out of him along time ago, and now the new generation suffers. I have this feeling that it's a conspiracy among the people in the DepEd.

The Murder Mystery Drama of the Portuguese Killer

2009-10-28T18:37:00.000-07:00

It was in my grade school days when I first heard the name of "the man". Call him by his macho name, Lapu-Lapu. Elders always praise him for being the first real national hero. I were taught that he's the first one to oppose against the spaniard assholes. Pretty superb?

But what if the history books were wrong? What if history was altered way back when society is still trying to find out what educational shits they should teach their kids? What if there's something about Lapu-Lapu that we didn't know.

Is it really him who killed Magellan, the conquistador? Is he the mighty one?

I meditated on this one and came up with this observations.

History is not an action movie. It isn't a scripted play where the protagonist always get to kill the antagonist. What if there really was a big fight back then between Lapu-Lapu's men and Mr. Magellan's but- it was some other unnamed guy who speared Magellan in the butt.

Think about this: in a chess game, the pawns are always in the starting lane and the kings are both on the last. A king can be easily checked by a combination of two or more pieces- a queen and a knight, a bishop and two rooks, or whatever- but definitely not on a king-king situation.

Whoever killed Magellan in the first place, should get his righteous recognition.

The Hot Seat is Open for Occupancy

2009-10-27T20:10:00.000-07:00

Who shall I vote for the next year's presidential election?

The race is about to start. Here comes the aspirants: Joseph Estrada, Noynoy Aquino, Manuel Villar, Bayani Fernando, Bro. Eddie Villanueva, Gilberto Teodoro, and some unnamed nuisances.

I stand with chins high that I'll go for Bayani Fernando. The man all vendors are furious of. The man who, despite his macho look, is rumored to be gay because of his fascination with the girly pink color.

Despite of all the negativity, he turned out to be one hell of a worker. He proved that he does his job well. U-turn slots, street urinals, pedestrian overpass- these are just some of its proofs.

So, will you go for:

1. a senator who hasn't done much being such, but so famous for being an ex-presidential son
2. the ex-president of the masses, accused of plunder
3. a billionaire-turned-politician who puts his name on relief goods for Ondoy victims
4. a pastor
5. a guy from the administration block
6. or this man who seriously declared war against illegal vendors, knowing that he is wasting an ample amount of vote from them.

Pick.